Tygrys

Użytkownik ocenił pracę na 5
Inne spojrzenie na temat miłości, a jednocześnie takie same. Czytając rozmarzyłem się, wyobraziłem sobie to, co opisywałaś. Czasem banalność jest najlepszą możliwością na stworzenie pięknego wiersza o miłości. Nie jest to na pewno utwór, który mnie zmiażdżył, ale jeden z takich, do których warto wracać. Udała Ci się metafora tygrysa, po części opisanego w dość surrealistyczny sposób, przynajmniej ja tak to odczuwam. Chciałaś z tego zwierzęcia, jakże dzikiego, żądnego pomordowanych ciał, stworzyć symbol osoby kochającej. Może nie zawsze doskonałej, nie zawsze postępującej jak należy, ale takiej, która kocha i w imię miłości może zrobić prawie wszystko. Czwarta strofa, nie wiem dlaczego, jest swoistym tłumaczeniem zadania ran przez tygrysa. Podmiot liryczny chce w jakiś sposób usprawiedliwić ten występek, minimalizuje go, uważa wręcz za błahostkę. Świadomie lub nie pokazałaś w całej historii również bardzo ładnie współgrające tło z całością historii, w której relacje nie zostały zachwiane nawet poprzez uzależnienie adresata. Właśnie o tym uzależnieniu mówiłem. Zastosowałaś naprawdę dobrą lirykę maski, i dałaś czytelnikowi obraz normalnego uczucia, pełnego radości, subtelności, a zarazem brutalności i problemów, z którymi boryka się każdy. Wiersz ten o charakterze refleksyjno-opisowym ma niesamowity przekaz. Zakończenie jest rewelacyjne. Pomimo bólu, nałogu, osoba mówiąca w tekście kocha go i kochać będzie zawsze. Ostatnią strofę można odczytać jako swego rodzaju prośbę, wręcz modlitwę o to, aby ukochany wrócił. Cały utwór nasycony jest emocjami, pozwala innym uwrażliwić się, zastanowić i dać do zrozumienia, że miłość jest piękne, ale dopiero wtedy, gdy pośrednio lub bezpośrednio przez nią się cierpi. Jej wartość jest bezcenna, daje ludziom wiarę na lepsze jutro, tylko trzeba poczuć się kochanym. Do budowy nie mam zastrzeżeń. Uważam, że wielokropek mogłaś pominąć, ale to tylko moje zdanie. Naprawdę ładnie opisana historia nieszczęśliwej miłości. Ważne jest to, że bije z niej prawda i prawdziwy smutek. Ale zdaję sobie sprawę z tego, że wiersz miał prowadzić do konsolacji. Brakuje mi tylko szoku, a tak to wszystko jest. Ode mnie piątka z plusem. Takie prace czyta się z ogromną ochotą i po ich przeczytaniu można wynieść, znaleźć odpowiedzi na dręczące pytania. Gratuluję.