Ty bądź mym zmysłem

CiÄ…gle wypadasz mi z rÄ…k,
A ja nie mogę tego zatrzymać.
Tylko Ty jesteś źródłem zatrzymania tego,
Wszystkiego,
Co dla mnie jest jak ożywczy balsam,
Na utrudzone wędrówką stopy.

Krok.

Wciąż posuwam się do Ciebie,
W Twój blask
Otoczony miłością koloru karminowego
Słodkiego, tulącego błękitu
SzemrajÄ…cej, jasnej zieleni
Która tańczy,
W rytm chóralnych walców powiewu,
Spokojnego.
Ciągle Chcę patrzeć,
Odnaleźć cudowne lico,
Mojego.
I ja Twa jestem,
Weź do swych bram moje serce,
Szeptaj do ucha duszy.
Nie raz.
Nieustannie

CiÄ…gle wchodzÄ™ na TwÄ… Å‚Ä…kÄ™.
I tam wśród życia szukam życia
Ale tego na zawsze
I gdy me ślepe oczy patrzą na róże,
Ty zakładasz mi okulary Twej troski
A spojrzenie kierujesz na mak.
Bo tam też się kryjesz.

GÅ‚uchnÄ™.

A wtem moje uszy słyszą muzykę.
Ale tÄ… niedostrzegalnÄ…
TÄ… nie wykrytÄ….
To ma dusza gra, bo chcę mnie uleczyć
TobÄ….

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 31.05.2009r.

skandalistka 31 05 2009 (15:47:09)

Końcówka mało ciekawa, momentami wiersz mnie zanudza, a czasem zachwyca. Nie podoba mi się początek: 'Ciągle wypadasz mi z rąk, A ja nie mogę tego zatrzymać.'. Eee... Bóg wypada z rąk? Średnio mi się podoba, bardziej pasowałoby, że to Ty wypadasz Bogu z rąk. Ale każdy ma inne gusta, mnie osobiście się to nie podoba. Uratowała Cię długość wiersza, forma i lekkość wiersza.

seska 31 05 2009 (15:46:12)

Użytkownik ocenił pracę na 4
W wierszu tragicznych błędów nie dostrzegłam, ale jakiegoś wielkiego polotu też nie. Brakuje mi tu uczuć. Poprawność to za mało na napisanie świetnego wiersza. Daję 4 z mninusem.