Trójwęch końca

Użytkownik ocenił pracę na 6
Czytając wiersz i tonąc w całej jego enigmatyczności od praktycznie samego początku do ostatniego wersu - który tylko wzmocnił mój obraz - podróżowałem pomiędzy środowiskiem proletariatu. pomiędzy wersami spacerowałem po przepowiedni dotyczącej członka jakiejś części społeczeństwa, która leży na samym dni społecznej drabiny wielkiego miasta. tak wyglądał mój pogląd na twój utwór. wiersz, który miałem okazję przeczytać uświadomił mnie jeszcze bardziej w przekonaniu jak bardzo uwielbiam inteligentną zawiłość, chaotyczność uporządkowaną i lirykę, która zadziwia, z automatu zmusza do myślenia nad praktycznie każdym wersem i lirykę, która jest po prostu najczyściej w świecie mądra i piękna zarazem.
bez niedomówień, jednak z ich masą w tym samym czasie ukazujesz istną rozprawę w postaci kilku strof - rozprawę na temat (w moich oczach) ludzi słabych, tych przypominających mityczne torsy - wypchane jednak tylko do połowy.
podczas zmywania się nawzajem widziałem jakichś dwóch biedaczków, którym śmierć już puka do bram serc.
mimo wszystko ich uczucie, prawdziwość i emocjonalność można zestawić z kwitnącymi strofami lutni - brukowej lutni.
widziałem w twojej pracy przede wszystkim mądrość podmiotu lirycznego i niezmierną umiejętność ukazania egzystencji, przemijania i kontrastu między pięknem, a biedotą. tak to widziałem ja - Zoso.
utwór mógł dotyczyć czegoś zupełnie innego - władasz słowem, formą, dynamizmem do tego stopnia, że nie mogę tutaj niczego podważać. trafiasz w moje liryczne upodobania i po prostu pozostaje mi się ukłonić i pogratulować talentu.