Treblinka (II)

by gniewu swojego dowieść
w miejscu tak najzwyklejszym
Bóg zechciał stworzyć opowieść
ze słów pokrwawionych wierszy

za szczelnÄ… drzewnÄ… kotarÄ™
w niewinność lasu usnutą
zesłał Bóg ludzi za karę
by siÄ™ kajali pokutÄ…

nie wiedział lecz że przybędą
w dwóch kategoriach dzieleni
gdzie jedni się drugich pozbędą
by żadni nie byli zbawieni

niebieska wezbrała trwoga
gdy człowiek złem go zniewolił
myśląc że nie ma już Boga
uciekł spod jego kontroli

w bestialstwie Bóg pogubiony
począł i on dogorywać
przez grzech człowieka zhańbiony
przestał się Bogiem nazywać

patrzył więc płacząc bezgłośnie
jak w obłok mgieł uchodzili
w powietrzu łkając żałośnie
bo nikt się nie dowie że żyli

i musiał sam się nawrócić
więc niestrudzenie się modlił
lecz nie da się nieba przywrócić
gdy człowiek człowieka upodlił

w tym piekle dziÅ› zapomnianym
karconym ciszy oddechem
każdego dnia Bóg skazany
rozpacza nad własnym grzechem

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 04.02.2012r.

Szary sweter 05 02 2012 (01:21:35)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Witam.

Wiersz ciekawy - opowieść o Bogu, który sam się pogrążył zsyłając ludzi (na ziemię?). Ci prędko przestali w Niego wierzyć, obrócili sie przeciwko Niemu i przeciwko sobie nawzajem. Bezradny Bóg, który rozpacza i sam się musi nawracać to dość przerażająca, poruszająca wizja. Mroczny koniec, pozostawiający czytelnika z refleksją.
Sama forma wiersza - układ rymów abab, rytmika w miarę zachowana. Czyta się szybko i płynnie.
Cały wiersz sprawia wrażenie dopracowanego, rymy są niewymuszone. Nie mam nic do dodania.

Pozdrawiam,
Szary sweter

tala_anonim 05 02 2012 (12:23:32)

Wydaje mi się że zupełnie nie zrozumiałaś o czym jest ten wiersz.

tala_anonim 04 02 2012 (23:57:03)

wers drugi, strofa pierwsza: "w miejscu tak najzwyklejszym"

tala_anonim 04 02 2012 (18:16:43)

*dowieść, oczywiście.