Treblinka

Ta zadeptana ziemia
Jako jedyna pamięta kim byli
Bo to do niej od tylu lat należą

StojÄ…c przed sinym pustkowiem
Stałam się częścią wszechobecnej ciszy:
Widzę odciski na dłoniach
Zgarbione plecy
Strużki krwi spływające po ciele

Wciąż milczę – pośród ciszy można więcej zrozumieć
Koło ucha
Przelatują setki głosów
Setki milczeń

Nieruchomym wzrokiem
Ogarniam szare cmentarzysko
Dla mnie wciąż bezimienne

Staram się pojąć
Uczucia niewytłumaczalne
Stawiam krok za krokiem
Jestem
WidzÄ™
CzujÄ™
Nigdy nie zrozumiem

I wsiÄ…kam w to powietrze
To samo co tyle lat temu
O ile szczęśliwsze
Niż wtedy

Ocena: 5.833
Liczba komentarzy: 7    
Data dodania: 16.02.2009r.

Madelaine 21 02 2009 (13:34:10)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo mi się podoba, jest wzruszający, naprawdę bardzo wzruszający, chociaż treść nie wyciska łez. Sposób doboru przez Ciebie słów spowodował, że takie mam wrażenie. Ciekawa jest też forma. 6 z przyjemnością.

nasty929 17 02 2009 (20:16:29)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Też byłam w miejscu, gdzie kiedyś istniało piekło. Moje odczucia były takie same, jedyne pytanie: dlaczego? Potem: i ilu? Pięknie to opisałaś.

KN19 16 02 2009 (23:07:49)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Bardzo lubiÄ™ takie wiersze, pracuj tak dalej!

maszróm 16 02 2009 (19:55:31)

Użytkownik ocenił pracę na 5
"nigdy nie zrozumiem". Genialnie ujęta sprawa. Bardzo mi pasuje Twój sposób patrzenia na sprawę, słowa, wyważone i przemyślane. Mniam!

S.i.Z.i. 16 02 2009 (19:47:11)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zgadzam sie z Dawiedem. Nic dodac nic ujÄ…c. po prostu 6.

tala_anonim 16 02 2009 (19:25:40)

dla mnie taka ocena to wielki komplement. bardzo dziękuję

Dawied 16 02 2009 (19:16:21)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Piękny wiersz, przemyślany dojrzały, melancholijny z odrobina patosu. Poradziłaś sobie bardzo dobrze z odpowiedzialnym tematem, oby jak najwięcej takich prac