Tratwa

Dziękuję. Cieszę się, że taki jest dla Was ten wiersz. Miło.
Pozdrawiam serdecznie, Klaudia.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Witaj KropkoKresko.

Powiem Ci szczerze, że Twój wiersz mnie zauroczył od samego początku. Od pierwszego przeczytania. Co już samo skłania do zaakceptowania go, by także inni rzucili na niego okiem. Bo niby krótki, niby oczywisty, niby „to już kiedyś mogło być”, ale... jest tak uroczy. Przywodzi aż na myśl dziecko. Siedzące przy stoliku, z kredkami, zapalczywie rysujące. I osoba obok, która komentuje. To pytanie i rączka w górę „Jeszcze Bóg!”. No tak, jak można byłoby o nim zapomnieć. Przecież dzięki niemu możesz żyć. Bez niepotrzebnej wzniosłości, niby zwyczajnie, a nie wyczuwam banału. Chyba rzuciłaś na mnie urok. Jeszcze to zakończenie.

Mały, życiowy, uroczy(to słowo wciąż mi się na język wysuwa). Prosty. W tym całym zamęcie życiowym rzadko przysiadamy i myślimy nad czymś takim. Wtedy klikamy na Twój wiersz. I wszystko staje się takie oczywiste. Podoba mi się też dedykacja. Nie powinnam bardzo na nią patrzeć, ale to tak skrycie. Ciekawa jestem jej życia. Jej spojrzenia. Czy jest tak dziecinne(to nie w negatywnym znaczeniu, bo często powinniśmy patrzeć na świat jak dzieci to robią) i słoneczne? Jeśli tak, to dziewczyna nie może mieć żadnych problemów;p

Cóż więcej mówić. Spodobał mi się ten miniaturowy wiersz. Zwyczajnie.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Porównanie życia do tratwy, pod którą falę tworzy Bóg. Całkiem niezłe porównanie. Stworzyłeś wiersz, który ma funkcję troche dydaktyczną, uczy jak żyć, by byc szczęśliwym i dawać szczęście.

Na początku porównujesz, tak jak wspomniałam. Poźniej pokazujesz, co w życiu musi byc ważne. Na koniec umieszczasz radę, jak żyć. I ta rada podoba mi się szczególnie.


"patrz zawsze, jakbyś jeszcze wczoraj był ślepy i niemy"

Czyli patrz, słuchaj wszystkeigo z zachwytem, ciekawością, ciesząc sie tym, co widzisz.

Ode mnie 5.
Pozrdawiam;)