Totalne panowanie

Użytkownik ocenił pracę na 6
Tytuł, tytuł. Totalne panowanie. Przy każdej kolejnej strofie wracałam do niego. Totalne. Totalitaryzm? Czy może raczej zupełne, całkowite, absolutne? A może jedno i drugie. Bo oba tak samo pasują do obrazu, który wykreowałaś. Już pierwsza strofa porusza, każe zadygotać sercu na rozkaz rozdętych brzuchów dzieci. To jest fenomenalne. Te uśmiechy. Groza sytuacji. Nie, ten wiersz wcale nie jest neutralny. Jest absolutnie negatywny. Każda z kolejnych trzech strof zawiera w sobie element, że tak powiem, człowieczy: dusze starców, serca potomków, niedojrzałe ciałka. Człowieczy, a jednocześnie upadły, przegrany, bez szans na lepsze jutro. Piąta - "stanę u progu ludzkości/płonącej jak żywa pochodnia tłuszczu" - geniusz, motyw Prometeusza jakże niebanalnie przedstawiony; tłuszcz synonimem ludzkości, tłuszcz przewrotny, który zesłał na ludzi gniew Zeusa. Muszę powiedzieć, że nie tyle potrafię opisać słowami, co czuję tę metaforę, Twoje słowa. To jest to, to właśnie - to serce odrzucające rozum, przeganiające go na dalszy plan. Cedzisz słowa z cynizmem, sarkazmem, nie podpierając się przy tym jednocześnie wulgaryzmami. Można? Można. Przedstawiłaś okrutny świat w sposób nie tyle namacalny i obrazowy, co trafiający prosto w serce, w estetykę, w duszę. Ode mnie jedynie 6.