To tylko zwyczajność

Użytkownik ocenił pracę na 3
na wstępie powiem, że wiersze wolne są bez znaków interpunkcyjnych, zaliczyłbym go też raczej do rymowanych, chociaż w tym wypadku nie do końca jesteś konsekwentna, taki dziwny ten wiersz. Pierwsza strofa razi mnie płynnością, a raczej jej brakiem. Druga strofa ma się trochę nijak w stosunku do pierwszej, zmieniasz w niej kontekst, osobę i czytelnik zaczyna się gubić. Im dłużej trwa ten wiersz tym bardziej przechodzi w banalność i taki zbyt prostą, usypiającą formę(wiersz raczej bez polotu, jeżeli chodzi o jego budowę). W tym wierszu trzy razy zmieniasz osobę i to według mnie błąd, gdyż całość trochę traci wtedy na płynności, jakości. 3 to minimum o jeden za dużo. Tej końcówki z wyjątkiem ostatniego wersu w żadnym wypadku nie kupuje, jest mało poetycka, banalna, dosłowna, a przede wszystkim infantylna. Ostatnim wersem trochę ratujesz ten wiersz,jest on szczery, samokrytykujący(ciekawy zabieg). Pierwsza połowa wiersza też jeszcze trzyma pewien poziom(z wyjątkiem braku płynności w pierwszej strofie). Ogólnie praca ma ciekawy pomysł. Tłumaczenie zaprzedawania wartości przez człowieka poprzez uciekanie do zwyczajności jest ciekawą i na pewno trafną krytyką w stosunku do niego. Kupuję tą pracę za pomysł, który jest dość intrygujący, natomiast jego ukazanie pozostawia wiele do życzenia