To tylko nic

Użytkownik ocenił pracę na 6
A mi wręcz przeciwnie, ożywiony, głęboki. Czuję tajemniczość.
Podmiot zastanawia się czy to miłość, szybko się cieszy (jak to człowiek) zanim świat go upokorzy. A jednak okazuje się, że to tylko samotność, może ciągła samotność. Tak mało słów, a tak wiele mówi. ;)

Dzień dobry, Moniko.
Po pierwszym przeczytaniu twój wiersz, bez urazy, wydał mi się suchy. Nic nie poczułam, nic mnie nie zachwyciło, więc czytałam jeszcze raz i jeszcze, bo może mój pogląd się zmieni- nie zmienił się mimo wszystko. Ale i tak postaram się podejść do twojej pracy obiektywnie.

Co możemy powiedzieć o tej treści...
W pierwszej strofie mamy takie domysły na temat miłości- głębokie spojrzenie, a więc i trzepotanie serca, wprawia nas w ciepło na ciele, więc zadajemy sobie wtedy pytanie czy to już jest jakieś uczucie? A tym bardziej głębsze. Co za tym idzie radość zaczyna się w naszą stronę uśmiechać i ogarnia nas szczęście (nawiasem mówiąc spodobał mi się ten wers: "Euforia zwilżyła usta"). I ostatnie dwa wersy- kojarzą mi się z taką podpuchą, że to wszystko o czym napisałaś nam na początku nie było czymś wyjątkowym, a wręcz niczym. Że to tylko zwykłe spojrzenie, nic ponadto.

PodsumowujÄ…c.
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam twoją pracę, ale taka najbardziej pasuje mi tutaj interpretacja.
Co do strony technicznej nie mam absolutnie żadnych zastrzeżeń. Środki stylistyczne są i to nawet dobre. Błędów nie ma. Emocje są. Czyli... wszystko jest.
A ocena... Cóż nie wystawię żadnej, ale zaryzykuje dodaniem tego wiersza.