The Broadway Melody, 1929

Użytkownik ocenił pracę na 6
Za dwie godziny mam pociąg, włosy schną jak lubią, naturalnie, Ukryte Rojka w głośnikach. I Twój wiersz. Wiesz, czytam go i czytam i za każdym razem to samo uczucie. I jestem tam, jestem tą europejską dziewczyną i patrzę jej oczami na świat. Tańczę i śpiewam. I kocham ten New York bardziej, lepiej od Sinatry. Wplatasz tyle symboli jak choćby przecznice czy whiskey i przepływają one i nie trącają kiczem, sztucznością, wydęciem. Jest naturalnie, prawdziwie, emocjonalnie. Czuję, jak klatka piersiowa rośnie i takie ciepło i myślę, że jestem ostatnią osobą, która powinna oceniać Twój wiersz, paradoksalnie czując, że najzupełniej obiektywnie jest szóstkowy. Jeśli już muszę zamykać Cię w ramy jakiejś skali. I może powinnam wspomnieć o środkach, budowie, klamrowym ujęciu, o genialnym minimalizmie środkowej części pomiędzy gwiazdkami. Ale Ty to wszystko przecież wiesz. Kocham Cię za to, co robią ze mną Twoje wiersze.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Podoba mi się twoja praca. Nie do końca jestem w stanie powiedzieć dlaczego, ale... Cholernie mi się podoba:)
Szczególnie zakochałam się w początku utworu.

Myślę, że w pewien sposób się w niej odnajduję. Nie wiem jak, ale mam takie odczucia.