Tempora Nervosa

Aha

No tak, zachowuję sie jak rozkapryszony bachor, który myśli, że jest genialny i nie akceptuje czyjegoś zdania.... :( Akceptuje 'twoje' zdanie, dzieciaku.

jeszcze raz czytam Twój komentarz, większych głupot dawno nie czytałem...;/

Złość wylana na papier, to śmieszne.:)

Zupełnie się z 'tobą' nie zgadzam. Za przeproszeniem rady nie przyjmuję. Pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 3
Ach....jaka niesamowita złość i emocje biją z tego tekstu...
Panie opluty -
mam dla pana jedną, podstawową radę - jako poeta, masz być poza tym. Dystans, garda, obserwacja, kojarzenie faktów, spokój, oddech, opanowanie. Nie pisz po gówniarsku, proszę cię. Taka poezja jest odstraszająca, chaotyczna, śmierdząca wręcz momentami. Nie pisz tak strasznie realistycznie, współcześnie. Widzisz - siła mass mediów polega na tym, że mówimy o nich nawet, jeśli uważamy, że mamy je w dupie. Przykład to twój wiersz.
Ja tu wchodzę się oderwać, pobyć w innym, lirycznym, pięknym, zachwycającym - poetyckim wymiarze. Nie mam ochoty w wyobraźni gościć brada pitta (do aktora nic nie mam), czy inne photoshopy. Rozumiem, że taki był cel utworu, że społeczność, że poezja współczesna, że złość wylana na papier - ja to wszystko doskonale rozumiem. Jednak piszesz zbyt nerwowo, zbyt dobitnie, złośliwie, z pretensją. Spokojnie, musisz nabrać dystansu, odległości do tego wszystkiego. Wtedy dopiero możesz być dobrym obserwatorem - co za tym idzie - poetą.
Jak pisał Baudelaire:

Poeta jest podobny księciu na obłoku,
Który brata się z burzą, a szydzi z łucznika;
Lecz spędzony na ziemię i szczuty co kroku -
Wiecznie się o swe skrzydła olbrzymie potyka.

Nie możesz potykać się o swoje skrzydła, bracie. Musisz być na tej chmurze - z dystansem do świata. Bo rzeczywistość szczuje poetów i ludzi, którzy mają coś do powiedzenia. Wiersz dla mnie przeciętny, bo zbyt dużo złości, zbyt mało poezji. Pisz z ducha, jednak nie bij tym duchem.

Peace,
Zoso