Teatrzyk lalek

maskuję czarnym tuszem codzienność
blask oczu przykrywam ciemnÄ… kotarÄ…
- dziś nie będzie potrzebny

przeczesuję jedwabiem włosy
niesforne kosmyki układam w mozaikę piękna
- chcę stwarzać pozory

bawełniane koronki niemo pieszczą ciało
czarne pończochy opinają smukłe nogi
- idealnie współgrają z kremową karnacją

(obcisła sukienka kaszmirowe usta jeszcze tylko szpilki)

z biegłością przesuwam się wzdłuż twego ciała
chłodnymi dłońmi łapczywie chwytasz za pośladki


rola luksusowej prostytutki odegrana
schodzÄ™ ze sceny oklaskana twoim nasyconym wzrokiem
a cisza szepcze do następnego przedstawienia

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 11.08.2010r.

jazzu 15 08 2010 (11:22:22)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Cieszy mnie, że podjęłaś się tematu prostytucji i tego co niektóre kobiety robią ze sobą, tutaj widzimy jak podmiot liryczny tworzy siebie, piękną zewnętrznie osobę, by upaść w oczach innych jako pani do towarzystwa. Taki sposób życia wybiera dużo kobiet i często też mężczyzn, ze względu na łatwe i nieraz duże pieniądze. Cóż treść według mnie dzięki końcówce zyskała, bo motyw deus mundi jest częsty, jednak w tym kontekście trzeba dobrze umieć się wysłowić. Ciekawym zabiegiem są ostatnie wersy strof, podoba mi się to. Myślę, że na mocną piątkę zasługuje.