Taniec z Przyjacielem

Taniec z Przyjacielem

Zdezintegrowana osobowość sięga po rozwiązanie
wizja zaszyta w głowie błaga o śmierć cichą
rozbitą na teatralne akty. Dusza się skrapla
czerwienią. Serce przybite do krzyża umiera.

Krwawą masą pędzącą bezwładnie jestem teraz
i korpuskułą rozżarzonych kamieni dekalogu
Żalem W sercu Judasza, ostatnim spojrzeniem
oddechem i słowem konającego. Połykam gniew.

"I opadając w nicość Twój dotyk czuję"

Pojawiasz się nad ciałem odzieranym z duszy.
Łzą cucisz. Demonom skaczesz do gardeł.
Alter ego jest jak wspólna nadzieja,
panaceum na zwiędłe w brzuchu motyle.

jako dziecko pragnąłem odnaleźć skarb,
nieco później wiedziałem czym jest
a dziś potrafię go wskazać -
na mapie Twojego ciała
serce

Jesteś muzyka, piękną harmonią powagi i rozkoszy.
Wschodem słońca czule zaglądającym w smutne okna.
Jesteś uosobionym wierszem bo mogę Ci wszystko
szeptem zapisać i bezpiecznie zatańczyć z przyjacielem





W pierwszej strofie chciałem umrzeć
tutaj wiem, że nie pozwolisz mi upaść.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 01.02.2012r.

Pawlak 02 02 2012 (10:32:24)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Zastanawiam się czy ten wiersz bardziej nie pasuje do tematu: "Religijne" niż do "Filozoficzne". Decyzję jednak zostawię autorowi.

Generalnie dla mnie wiersz jest ukazaniem głębi życia, które dalej trwa po śmierci. Szukasz w tej śmierci czego więcej.

Dalej jednak przeszkadza mi to "W" pisane z wielkiej litery. Jeśli to błąd techniczny, proszę potwierdź mi to abym mógł poprawić.

Zastanawia mnie połykanie gniewu w sytuacji konania. Czy to akt przebaczenia, a może takiej obojętności? Ciekawy temat to analizy.

Wskazujesz na innego człowieka, na emocje, na uczucia. Jako coś nieodkrytego w trakcie życia, a docenionego dopiero na skraju przepaści.

Udało się znaleźć podparcie. Zawsze lepiej później, niż wcale.