Tam na Dobrej

A na Dobrej jest takie miejsce
latarnianych półmroków
chylących czoła sinym zmierzchom chodników
nieprzechodnich bladym brzaskiem nocy

Tam drzewo śpi od zawsze
na poddaszu rubinowych chmur
tulących w takt poświaty wiatru
konarów sny prorocze
I tylko czasami ptaków
klucz do tajemnicy odwiecznej
burzy symetryczność melancholii

A kiedy świt wymyka się
ukradkiem ze zdrętwiałych dłoni nieba
drzewo wciąż śpi czujnie
nasłuchując kroków cudu

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 12.09.2009r.

tommas8 12 09 2009 (22:15:40)

Pierwsza myśl: kolejny patetyczny twór. Wiersz ten zdaje siębyć ciepłym, byc może nawet wzruszającym quasi hagiografem. Nie opowiem się jednoznacznie ani nie ocenię utworu, bo robi na mnie wrażenie przesyconego środkami. Jestem na nie uczulony więc mogłoby to być nieobiektywne i zwykłe czepialstwo się. Wiersz o ciągłości. Miesza się działanie z trwaniem. Ciągłośc, o której mówię nosi w sobie znamiona metafizyki.Góruje. Tyle w tym temacie. Pozdrawiam.