Taka wiara

ściskam w dłoniach
kawałki rozbitego nieba
palce mi krwawią błękitem

okrutnie ostre krawędzie ranią
dłonie
stworzone na podobieństwo boga
dłonie
otulające je ciepłem znikomym
płonące wypaloną nadzieją że lepiej
bo raj
bo bóg

w kryształowych fragmentach
jak w krzywym zwierciadle
odbija się zło obojętnie
staruszka czekająca pod świątynią na znak z niebios
człowiek
z zakrwawionym nożem w ręku
człowiek
stworzony na podobieństwo boga

pan bóg tymczasem
przerzuca sterty listów z prośbami
wybiera najłatwiejsze do spełnienia
albo najciekawsze
cóż fajnego
w naprawianiu oklepanego czarnego lÄ…du
gdzie śmierć zbiera wygłodzone żniwa?
przyzwyczaili siÄ™ ludzie
nie ma po co zmieniać
przynajmniej
doceniają każdy ze swych dni
cóż ciekawego
w ocaleniu więźnia na krześle elektrycznym
niewinnego
gdy zabójca właśnie gwałci kolejną ofiarę?
lepiej będzie
dać bogatemu chłopcu
nowy komputer o który się pomodlił
tak
zdecydowanie

pan bóg bezczynnie
siedzi na gałęzi drzewa poznania
z uśmiechem dziecka
knujÄ…cego sprytnie
że ukradnie wszystkie słodycze z szafki w kuchni
przecież uwierzą w jego niewinność
i jak to dziecko
macha nóżkami beztrosko
huśta diabełka
przecież wolno mu wszystko

pod drzewem wąż przemyka
sycząc podstępnie tylko cicho mówi:
mnie też bóg stworzył!

ściskam w dłoniach
kawałki rozbitego nieba
wieczność nieszczęścia

Ocena: 3.5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 21.02.2012r.

Tosca 23 02 2012 (22:35:43)

Hmm, prostolinijność i "niepoetycki" język to chyba nieodłączne cechy moich wierszy po prostu, tego się nie wyzbędę, bo wtedy mój przekaz byłby w jakiś sposób udawany, a tego nie chcę. Ponadto w tym akurat utworze przesadzona wręcz prostota była celowa, miała za zadanie wzmocnić przekaz... ujmujący Bogu w jakiś sposób nieco wzniosłości. W każdym razie wezmę sobie do serca obiektywną krytykę i może spróbuję następnym razem podejść do tematu trochę inaczej.

dusfluran 23 02 2012 (21:45:30)

Użytkownik ocenił pracę na 2
Przedmówca dosyć lakonicznie odniósł się do Twojego utworu, niestety nie mogę się z nim zgodzić w żadnym wypadku. Już Ci tłumaczę dlaczego. Zdecydowanie przegadujesz ten utwór, co prawda nie mówię, że długość jest wadą poezji, w żadnym wypadku, aczkolwiek Twój dobór metaforyzmu, wykreowana przez Ciebie sytuacja liryczna w pewnym momencie zaczyna przypominać lanie wody, co z przykrością przyznaję. W kilku momentach bardzo kulały przerzutnie, nad tym też trzeba popracować. Utwór zupełnie nie przemawia także, jeśli chodzi o przesłanie, w Twoich przemyśleniach brakuje nieco dojrzałości, zbyt prostolinijne spojrzenie na świat zaprezentowałeś Twoim wierszem, gwoździem do trumny było słowo fajnie, zresztą momentami zupełnie niepoetycki język stosujesz, w tym wypadku jest to element odstraszający. Niestety póki co 2.

maire 22 02 2012 (17:30:20)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Å‚adnie ;]