Sztuka?

Użytkownik ocenił pracę na 6
Cześć Krzychu!
Czyni, oj cholera - jasne, że czyni.
Cytując mój opis: Każdy człowiek jest poetą.
Ty w sposób - wybacz ton - zajebisty podsumowałeś to co ostatnio czuję praktycznie osobiście.
Wiesz, chyba każdy tak ma, że mimo trudów i niepewności WOLI udawać "między ludźmi", że jest okej, aniżeli potem zbierać tysiące pocieszeń i dopytywań. Pieprzone życie, co?
Świetnie poprowadziłeś ten wiersz, bo język jednocześnie jest bardzo płynny, poetycki, liryczny - z drugiej jednak piszesz dobitnie, z niezłą dozą złości i zażenowania dzisiejszym światem. W ostatniej strofie idzie wyczuć nawet nutę ironii.
Utwór zaczynasz tym - o czym wspomniałem wyżej. Podmiot liryczny zwierza się, że mimo ciężkich dla niego czasów - coś od wewnątrz gra mu marsza - i bynajmniej nie są to kiszki - o nazwie "Dasz radę" - czasem udając, że jest dobrze - przechodzimy do faktycznego stanu "dobroci". Oczywiście nie zawsze.
Druga strofa przeczy stereotypom. Wiosna to nowe życie, narodziny od nowa, postanowienia - bohater jest na nią po prostu lekko mówiąc wkurzony.....
Wiosna stara się go uśpić, a on nie chce z nikim żadnego kontaktu. Rozterki są skryte, korzeń złości, który przedtem się zadomowił - teraz już puszcza liście, owoce.
Ostatnia strofa poetycka. Złość wylana na papier, piękna metafora demaskowania się atramentem.
Pytanie retoryczne w ostatnim wersie z popularnym "mieniem w dupie" sztuki - pięknie, męsko, współcześnie, nerwowo wieńczy utwór. Świetna, współczesna, bardzo dynamiczna i oryginalnie umiejscowiona w postaci trzech strof filozofia.
Nic tylko się ukłonić. Dla mnie - wiesz na ocenę maksymalną. Piękne, a jednocześnie cholernie smutne odzwierciedlenie rzeczywistości.

Peace,
Zoso