Szare wiersze

Subtelność i lekkość szytych słów zmuszają do przeżywania sytuacji lirycznej niemal bez przerwy, a każda następna chwila nie jest ostatnia, jak owy zachód słońca. Chciałoby się rzec, jako czytelnik, że utożsamienie się z podmiotem jest czymś melancholijnym, z jednej strony wzruszającym, a mimo wszystko pouczającym i pobudzającym. Kompozycja sprawiła, że symbolika esencji pracy zmusza do dryfowania na tratwie emocji, które są takie same i ciągle świeże w swej istocie. Być może końcówka jest zbyt otwarta, względem pierwszej części, choć ktoś mógłby w tym zauważyć zharmonizowanie się i próbę zaakcentowania momentu, który definiuje świadomość podmiotu. Całość na plus wg mojej skromnej i zapewne subiektywnej opinii.

Niezgrabnie było nie dość niezgrabne. I właśnie o taki efekt mi chodziło, o zwiększenie natężenia niezgrabności. Czyli cel osiągnięty. Przecinek z myślą o Tobie, oczywiście, cieszę się, że akurat Ty skomentowałeś ten wiersz :D A poważnie, bez niego było łyso xd mm chciałam w ten sposób oddzielić bardziej siny od morza, zaakcentować wyliczenie. Dziękuję za komentarz :)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jednak jesień serca wpina się jak broszka w nasze poezyje, tutaj też zauważalny jest motyw powtarzalności pięknego zachodu słońca, który tutaj symbolizuje smutek. Nie wiem z jakiej mańki wziął się ten przecinek, ale luz;p Ten neologizm "bezzgrabnie" mnie trochę razi, nie wiem jakoś niezgrabnie lepiej brzmi;p Miło, że przytoczyłaś fragment Małego Księcia, pasuje do wiersza - Twojego szarego. Jest melancholijny, można się w niego wczuć i stać się częścią smutku ukrytego w zachodzie słońca.