Strona zachodzącego słońca.

Pierwsza strofa mnie odrzuciła. Przerzutnia spowodowała, że mnie wybiło z rytmu... albo inaczej, bo to pierwsza strofa, więc trudno mówić o byciu już w jakimś rytmie - Przerzutnia spowodowała, że nie mogłam wbić się w okrślony rytm. Zacinałam się i ciężko się czytało, a to dopiero przeciez pierwsze wersy. Druga strofa także taka jakaś nijaka, te opisy lekko mnie znudziły. Trzecia genialna, te metr czterdzieści i ta rudość dobrze zadziałały na moją wyobraźnie. Dalej również nieźle, wpadłaś na coś całkiem dobrego, tak może jeden, dwa moementy mi troszkę nie w smak, ale jako ogół to nieźle, nieźle. Końcówka z chryzantemami podoba mi się, ale już ostatnia strofa niezbyt, zalatuje banałem. O własnie, zgodzę się z poprzednikiem, tak balansowałaś pomiedzy tandetą, a czymś bardzo dobrym, genialnym. Trudno dać mi konkretną ocenę. Cztery, ale jednak coś z tróji... więc pozostawię jedynie komentarz.

Użytkownik ocenił pracę na 4
przy kamieniu tym dużym gdzie zasypiałaś mając metr czterdzieści stanął wielki metalowy pomnik ku czci wszechobecnej rdzy - genialny fragment. Ogólnie wiersz nie równy. Nudny praktycznie o niczym początek, później świetne fragmenty, mniej przesycone metaforami, a bardziej hm, taką nieco ironiczną, absurdalną dosłownością rzeczywistości? i Takie dość nijakie zakończenie. Wydaje mi się, że trochę nie miałaś konkretnego pomysłu i tak błądziłaś chwilami zahaczając o geniusz, a chwilami o tandetę.