Strach przed samotnością

dziękuje za komentarze, staram się czasem pisać, dość cynicznie, ale po swojemu, hehe. Pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zastanawia mnie dlaczego ludzie boją się tak cholernie pisać takich właśnie epigramatycznych prac. Mimo, że twój wiersz nie wykazuje dowcipności - trąci mimo wszystko delikatnym sarkazmem, smutkiem i tęsknotą jednocześnie. Krótkie, wymowne, bardzo dorosłe przemyślenie. Dorosłe - to dobre słowo, bo odnoszę wrażenie Robercie, że twoja poezja dorasta, że zaczyna być jak wino.
Tu jesteś spokojny, wyważony, męski w słowie. Wygrywasz krótkością, prostotą, dojrzałością. Kobieta - stworzenie bez którego byśmy chyba popadli w globalną nudę.
Niestety - w tym wypadku podmiotowi lirycznemu "nie wyszło". Były marzenia, żądze, pomysły, pragnienia - pozostał niedokończony wiersz. Bo właśnie ostatni wers jest idealnym podsumowaniem po pierwsze pracy, a po drugie pewnego momentu w wielu związkach. Kończą się na pół-słowie, niezrozumieniu, niedopowiedzeniu, "niedokończeniu".
Konkretny, krótki utwór - na pewno nie powiem o nim, że był niedopracowany. Dla mnie był idealnie zwieńczony w swojej prostocie, krótkości i niedoskonałości jednocześnie. Świetne, krótkie przemyślenie zamknięte w lirycznych nawiasach. Ode mnie zdecydowana piątka.

Peace,
Zoso