Stopnie 2

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witam.
zdecydowanie zgadzam się z Faunem. Utwór jest niezwykle lekki, fenomenalny i bardzo poruszający. Wstrząsnął całą moją duszą, bym znów na nowo mogła odkryć, czym jest poezja.
Wiersz jest przesycony tęsknotą za szczęściem, rozgoryczeniem podmiotu lirycznego, który niemalże ma ochotę spliczkować samego siebie, przynajmniej takie odnosłam wrażenie. Jest rozdarty, ma wyrzuty sumienia. ,,jestem potarganą kartką.
Więc dryfuje gdzieś i po coś."- mój ulubiony fragment. Widziałam, jak roztargany kawałek papieru wiruje porwany przez huragan, na tle burzowego nieba...
Nie ma sensu, bym się bardziej rozpisywała, bo Twój wiersz jest niesamowity, pozornie prosty, ale bardzo metaforyczny równocześnie.
Pięknie.

Pozdrawiam ciepło,
Alabastrowa Marzycielka :)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Widzę, żeś postanowił kontynuować swoje dzieło z tak przecudnym pomysłem. Tutaj z kolei w podmiocie wciąż potęguje się motyw zagubienia i znowu forma ma swoiście szczególną rolę do odegrania w owym spektaklu. Tym razem czuć pewną dojrzałość(bohatera) osadzoną w płynności posunięć piórem, taką akceptację rzeczywistości, która chyba go rani. Budowa wydaje się bardziej zharmonizowana i nawet pomimo myśli dotyczących kłamstw, zerwanych ścieżek, nicości egzystencjalnej, ujrzeć można pewną neutralność, dystans w odbiorze sytuacji. Śmiem twierdzić, iż jest to historia niedokończona, niedopowiedziana i ciekaw jestem czy ten niesamowity film trwał będzie dalej czy zakończy się na tymże wierszu. Osobiście pragnąłbym więcej...