(S)przeciw

Hej, Krzyś!
wybacz, że nie będę tak szczegółowa jak Ty w komentarzach, choć domyślam się, że tego możesz oczekiwać. Mam troszkę inne podejście, a Twój wiersz trudna nie jest w odbiorze i tutaj to bardzo, bardzo dobrze, bo stanowi swego rodzaju manifest. Sprzeciw.

Zakochałam się w Twoim wierszu, tym bardziej, że przedstawiasz postawę, która jest i moją postawą. Wprost, z lekką ironią, łagodną mimo wszystko złośliwością zaznaczasz swoją granicę między tym kim jesteś i tym, czego chcesz bronić, a tym jak jest wszędzie i do czego, wspomnieni konformiści, dążą.

Ale nie tylko konformiści, także snoby, ludzie zagubieni, którzy z łatwością poddają się innym wpływom, bo sami nie wiedzą, czego chcą i jak chcą. Czasami potrzebują akceptacji.

Twój podmiot liryczny, który śmiało mogę porównać z Tobą, bo z taką postawą, a nie inną, od zawsze mi się kojarzysz. Wiem, że to 'zawsze'jest dosyć krótkie.

Uwielbiam sposób, w jaki piszesz. Ile jest w tym wnikliwości, wrażliwości, męskości (sic!) i inteligencji. Poezja w męskim wykonaniu, tym współczesnym przede wszystkim jest bardzo... no, nieważne, bo palnę za dużo. Ale wyobraź sobie, że słucham dodatkowo Buckley'a, jest południe a mi jest tak jakoś... rozwiąźle, mimo, że Twój wiersz erotykiem wcale nie jest, to jednak to, jak piszesz, omamia.

Sprawiasz, że chce się Ciebie - poetę, poznać. To wspaniałe uczucie, kiedy coś się rozumiem. gdy coś zachwyca.

"nie istnieję
nie ma mnie"

-taka perełka. Gratuluję, Krzyś.