Spokój

Ten wewnętrzny spokój,
że będzie dobrze.
Ta wewnętrzna pokora,
serca tulącego się do snu.

Ta wewnętrzna harmonia duszy.
Promienisty uśmiech na twarzy.
Oczy zwrócone w twe cudne oblicze.
Me uszy słyszą piękną

pieśń uwielbienia.
Ten refren wywyższenia!
Wznoszę się ku górze,
dotykam czołem sklepienia nieba.

Słyszę ten głos, ten prawdziwy głos,
trudny do opisania.
To on jest moim rusztowaniem,
szkieletem wypełniającym wnętrze.

Nadaje rytm pracy mego serca.
Kolejna pieśń...
Podchodzę, by usłyszeć.
Niech tak zostanie.

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 07.07.2009r.

Ilveran 07 07 2009 (23:28:53)

Ładnie. Tak... spokojnie. Może i niezbyt oryginalnie, ale przyjemnie mi się czytało taką prostotę, nawet z lekką dozą banalności. Mam jedynie zastrzeżenie co do drugiej strofy ostatni wers nagle się tak brzydko odrywa. Rozumiem, że chciałeś utrzymać się w budowie czterowersowej, jednak, jak już trzymasz się czegoś, to do końca, bo tylko tam Ci się urywa.