Spoglądając przez szybę rzeczywistości

Joanno,
przede wszystkim dziękuję za dopracowany utwór, za precyzję, przemyślenie całości; coraz rzadziej można z tym się spotkać.
No, i od razu inaczej się czyta/odbiera.

Ładnie zaczynasz, przede wszystkim pierwszy wers mnie ujął. Później wyrzuca podmiot lir. z siebie słowa, wytacza je. Czasami jest bardzo wtórnie, myśli, gdzieś tam zasłyszane, widziane, pojawiają się tutaj. Jednak TUTAJ tak bardzo mnie to nie razi. Bo dajesz wypis z życia, bardzo autentyczny. Podoba mi się, że jesteś taka prostolinijna w swoich słowach. Pamiętam Twoje początki na wpmt i wiem, że nie były one najłatwiejsze. Tutaj czuć pewną dojrzałość,jakbyś wiedziała jak pisać i co chcesz pisać. To bardzo ważne.

Tutaj żadne słowo nie pojawiło się bez powodu, ma swoje miejsce w szeregu zdania. Może jeszcze nie podoba mi się zupełnie Twoja poezja, ale sposób, w jaki do niej podchodzisz... bardzo.

Powodzenia!