Spacery po Auschwitz

Dziękuję za wszystkie nad wyraz miłe słowa - szczerze, nie spodziewałam się tak dobrego odbioru tego wiersza.

Jak już p. Redaktorze "cudzy" re-komentujesz - to proszę:
AD 1.
We właściwym miejscu!
AD 2.
Temat "Holocaust" nigdy nie powinien tracić na "świeżości respective aktualności" - bo tego rodzaju strata równa się nieodzownie z zapomnieniem!
AD 3.
A papier, papier jest cierpliwy - odpozdrawiam :(

Hej Ismo - widzę gustujemy się w tej świeżej, ocierającej się o wszystkie zmysły i części ciała, poezji; fantastycznie, że u Ciebie ten fakt zaowocuje - jak nadmieniasz - własną poezją. Ot, to jeszcze jeden doskonały komplement dla Demona. Mam nadzieję, że nadmienisz kto lub co było Tobie inspiracją!

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kurcze, w poezji temat Auschwitz wydaje się, jak dla mnie, dość wyczerpany. Myślę o tym, kto chociaż raz nie napisał w swoim życiu o masowej zagładzie, jaka się tam odbywała. Ty jednak skupiłaś się bardziej nie na masowych zagładach, ale na nieludzkich warunkach, jakie tam panowały. Przyznam szczerze, że wolę, kiedy temat Auschwitz poruszany jest w sposób ostry, bardziej suchy... Ty zalałaś mnie emocjami i wzbudziłaś swojego rodzaju współczucie mieszane z politowaniem, dlaczego ? Tego nie wiem, rzadko teksty tutaj wzbudzają we mnie jakiekolwiek uczucia - za to Ci chwała. Nie wiem tylko skąd pojawia się litość, może wynika to z moich jakiś zaburzeń psychicznych ... ;p Czy jest smutny ? Zdecydowanie. Chyba najbardziej podoba mi się druga część : "barak przy baraku – psują błękit
ale może to niebo tu nie pasuje" . Lekka gra, jak dla mnie wszystko z sobą zgrywa, wiersz pomimo wszystko mógłby być trochę bardziej otoczony brutalnością. Kończysz też całkiem nieźle. Jak dla mnie całkiem ładne. Mocne cztery. Pozdrawiam ;)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Poważna, ciężka i przytłaczająca tematyka - rzadko spotykana w wierszach! Mój respekt za tyle rozwagi w dobieraniu słów - szukam w swoich annałach czegoś podobnego, ale chyba nie znajdę.
Wiersz mocny, nawet bardzo mocny, nierówny ale dobrej kompozycji- to pewnie zabieg specjalnie wyrobiony. Ta nierównomierność jest oględna i nie prowadzi do przerostu formy nad treścią. Człowiek czyta ten wiersz i czyta, ale nie patrzy na nierówność wiersza, skupia się nad treścią! Balansujesz umiejętnie i z lekkością pomiędzy epitety, metafory i porównania. Liryczne ja personifikuje doskonale jamnika, a puenta jest jednoznaczna – wyraża apoteozę otaczającego nas dzisiaj świata! Brawo ode mnie równie mocna szóstka!
Pozdrawiam, miłego wieczoru ;)
quovadis

Użytkownik ocenił pracę na 6
Demonie. Urwało mi to głowę, przy samych piętach. Doskonałe odwzorowanie lirycznej sytuacji spaceru po miejscu zwanym obozem zagłady, fabryką śmierci, piekłem na ziemi i uśpioną agonią... Wszędzie przewalają się smagane wiatrem, strzępki pasmanterii ludzkich wspomnień. Twarze zastygłe w bólu, kłębią się jak rozjuszone pszczoły w ulu. Cierpienie parujące Cyklonem B. Granulowaną śmiercią. Jednak po co podmiot liryczny spaceruje po mechanicznej fabryce zagłady? Może wspomnieniami wraca do czasów kiedy demony w czarnych płaszczach latały w koło wykrzykując rozkazy z twardym germańskim Dialektem. Czyste Aryjskie Demony, sznury cierpiących więźniów... (zaklepuję monopol na ten komentarz bo czuję, ze mi urodzi się z niego wiersz). Slava! Ismo!