*** [spaceruję po śniegu]

Użytkownik ocenił pracę na 6
Utwór jest niezwykle tajemniczy, ale wydaje mi się, że udało mi się odgadnąć, co chciałeś przekazać.
Ukazujesz śnieg jako wzór czystości, powierzchnię, po której stąpać mogą tylko prawdziwie niewinni. Podmiot liryczny uważa, że nie jest tego godzien. Prawdopodobnie sądzi także, że nie zasłużył na to wszystko inne, czym obdarzył go Bóg, wyróżniając poświęcenie Jezusa Chrystusa dla ludzkości, to że przyjął na siebie wszystkie cierpienia, aby nas ocalić.

Długo zastanawiałam się nad ostatnim wersem:
"przytulony do przeciwnej strony wiatru"

Jest naprawdę dosadny i zdecydowanie wzmacnia wiersz, mało tego - jest jego najważniejszym elementem.
Uświadamia także, że nasze cielesne cierpienia są niczym w porównaniu z tymi, jakie przeżywał Jezus, a jeśli to wszystko przetrzymamy, Pan to wynagrodzi.

Popisałeś się ogromną wyobraźnią i wiarą. Nie spodziewałam się, że zima może być tak odebrana. Gratuluję pomysłowości i talentu! ;)

Podoba mi się, ale ja mam słabość do takich wierszy.
Jedyne co bym zmieniła, to usunęła średnik po pierwszym i przedostatnim wersie, a wstawiła go między "dnia nocy" w piątym wersie.

Ale jestem tu zaledwie od kilku dni, co chyba nie uprawnia mnie do dawania rad.