Sonnolenta

Użytkownik ocenił pracę na 5
Podoba mi się obraz jaki tworzysz. Jest lekko, przyjemnie, aż chce się czytać. Pierwszy wiersz jaki dzisiaj przeczytałam-poprawił mi humor. Znalazłam w nim swojego rodzaju ukojenie, schronienie. Ładnie operujesz środkami stylistycznymi, nie ma banału, nie ma jakiś niedomówień. Jestem bardzo dumna z tej pracy. Są wersy które mnie urzekły i zaczarowały na potęgę: "szłam po malachitowej łące morza wśród falujących łagodnie źdźbeł trawy". Czułam się przez chwilę panią łąki, jakbym wiosną szła po tych drobnych kamyczkach i ocierała się o zboża. "splecioną niczym dłonie z autentycznością" bezbłędne zakończenie, pełne pasji. Zainspirowało mnie i dzieki Tobie naszła mnie wena. Jestem wdzięczna- piąteczka dla Ciebie.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Niepotrzebnie z tego wiersza chciałaś zrobić jakąś opowiastkę[pierwsze dwa wersy już na to naprowadzają i pewnie nie byłoby to tragedią, gdybyś nie ciągnęła tego z każdym kolejnym fragmentem wprowadzając opowiastkowe elementy podkręcające dynamikę(nagle)]. Nie mówię, że jest to jakiś szczególnie rażący błąd, bo i takie wiersze są, ale wydaje mi się, że za bardzo pchałaś się w prozowatość. Pomysł jestem w stanie kupić(choć mimo wszystko nie zaskakuje czymś nadzwyczaj świeżym), chcesz przedstawić takie wyobrażeniowe zawieszenie się w w czymś pozarzeczywistym. Po chwili podmiot budzi się przypominając uderzenie o rzeczywistość spadającego ze skarpy marzyciela szukającego wolności w locie. Zakończenie trochę zbyt oczywiste oraz za bardzo przeciągnęłaś brzmienie strofy stojącej przed tym ostatnim wersem. Brakuje w tym wszystkim dynamizmu, gdyż całość trochę przynudza monotonią, mogłaś się w sumie pokusić również o większy polot w słowie.