Sonet - tygrys

Użytkownik ocenił pracę na 6
Cholera, Patryku niezłe wyzwanie literackie przede mną stawiasz.
Czytając twój sonet dochodzę do wniosku, że od razu odpuszczam nawet domyślanie się - co było owym tygrysem, którego opiewasz w utworze. Bo jak mniemam pod postacią tytułowego zwierzęcia również ukryłeś jakąś metaforyczność.
Rzekłbym dość oksymoronowo - twój wiersz jest grafomańsko metaforyczny - jednak podoba mi się. Wiesz, z twoich wersów można po prostu spijać istną abstrakcję. Ja nie wiem, ale twoja poezja jest jakaś zupełnie poza-schematyczna, wizjonerska, inna, zadziwiająco wymyślna i tu pojawia się moja nieświadomość - czy ty tak dopieszczasz twoje prace, czy po prostu - tak ot, przychodzi ci napisanie tak zawiłego, abstrakcyjnego i fantazyjnego sonetu jak ten.
Piszesz o jakimś tygrysie, w moich oczach była to metafora woli walki, przetrwania, życia, zdobycia, poznania, doświadczenia...
Przepiękne metafory, obrazy krążące po wyobraźni czytelnika - zmieniające się co wers, co słowo, co emocję - których jest bez liku w twojej pracy.
Ze strofy na strofę poznajemy siłę, moc i wielkość tytułowego "Tygrysa" wychwalanego przed podmiot liryczny.
Ja wyobrażam sobie podmiot liryczny jako jakiegoś proroka, wizjonera, człowieka pragnącego szerzyć swoje horyzonty. Bohater-mówca chce prawdy, chce przedrzeć się mimo krwi, ofiar i poświęceń - do światła, przez rozdzieraną ciemność. Tygrys jest tutaj przenośnią przygody, wyprawy, boju, walki o wolność.
Szczerze - mogło być tak, że napisałeś ten wiersz z myślą o zwykłym kotowatym, bo spodobał ci się w zoo w niedzielę - mnie to nie obchodzi. Bo to jest właśnie niesamowitość twojej twórczości - tworzy istne burze myśli, budzi wyobraźnię do granic, jak ścieżka czyściutkiej kokainy - za to ukłony w twoją stronę. Piękna abstrakcja, w której ja - patosu nie dostrzegam. Widzę fantastyczne, piękne, ekstrawaganckie środki stylistyczne pozwalające czytelnikowi na cztery strofy oderwania się od rzeczywistości. Nic dodać, nic ująć.

Peace,
Zoso