Śnięty Mikołaj

Użytkownik ocenił pracę na 6
A ja muszę przyznać, że ten wiersz mnie znacznie bardziej zaniepokoił niż rozśmieszył. Ba, nie rozśmieszył mnie ani trochę. Desakralizacja, o której pisał Ismo, sięga przecież do warstw znacznie głębszych - to ten upadek pięknych wartości, upadek społeczeństwa... Przecież tu wyraźnie uzmysławiasz: świętości wypadają za margines nie przez zgrzyty w ich idei. Wypadają przez to, co robią z nimi ludzie. Wypadają, bo czasy się nam zrobiły takie, a nie inne... Twój wiersz zarysował to mocno, dobitnie i naturalistycznie. Zatrzymał mnie i z pewnością przez długi czas obrazy, jakie w nim przedstawiłaś nie wyjdą z mojej głowy.

Zostawiam zasłużone 6.

Pozdrawiam serdecznie,
Astralka

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zapomniałem

Podpisuję się pod komentarzem Ismo . Nic dodać , nic ująć , powiedziane wszystko :) nie wierzę już w Mikołaja i jestem zły , bo zapomniał o mnie w tym roku . W konkursie też wiadomo ! Pozdrawiam

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kolejna cudowna wizualizacja Św. Mikołaja. Przyrównany do menela, do starucha, zmieszany z błotem umazany własnym gów**m. Desakralizacja świętego, świadoma i celowa profanacja wizerunku zbudowanego przez kościół i media. Skończyłaś z pogodnym, grubym, starszym panem, z rumieńcami wymalowanymi przez mróz. Wiersz jest innowacyjny, pionierski, nietypowy. Za temat, przedstawienie i nowoczesność daję najwyższe noty! ^^ Slava! Ismo.