Śmierć

Trupy nie mówią
Milczą wiekami, aby w końcu
Wciąż i wciąż powracać wspomnieniem
Tych którzy kochają, którzy nie chcą zapomnieć
Ciemność zamiast jasności
Zapach ziemi zamiast wiosennego podmuchu
Śmierć zamyka oczy
Zimno, chłód i oddech już nie rozpali
Policzki blade niczym marmur
Palce sztywniejÄ…
a serce staje i słowa milkną
rzekę rwącą śmierć zatrzymuje i czas istnieć przestaje
Jasne płomienie nie dokończonych spraw gasną
Żal i strach jak wulkan
Marzenie samotnych się wypełnia
I biały tunel i jasność nadziei
Dusza, jeśli jest wędruje w niebo
Zimny kosmos
Wieczna ciemność
Choć bólu nie czuć
Znów samotnie
Istnienie i nie byt
A może tylko zimna ziemia
A może tylko sen i marzenie, które się nie spełnia
Śmierć – nasze przeznaczenie
A Trupy milczÄ…

Ocena: 3.75
Liczba komentarzy: 4    
Data dodania: 29.12.2008r.

Dawied 29 12 2008 (20:10:15)

Zauważcie tylko, że podmiot liryczny zastanawia się nad tym czy jest coś po śmierci, każde wyjscie jest banalne bo ludzie od wieków boje się smierci. Tak naprawdę nie wiadomo jak jest, bo nikt kto przeszedł na drugą stronę nie moze o tym opowiedziec

tommas8 29 12 2008 (20:07:59)

a mnie siÄ™ podoba.5

Andzia838 29 12 2008 (20:05:08)

Też 3. Zalatuje mi tu banałem... "Wieczna ciemność Choć bólu nie czuć Znów samotnie Istnieje i nie byt" To się już dawno przejadło. Mogłabym tu wypisać z pół Twojego wiersza, który dla mnie jest po prostu banałem... Próbuj dalej, może z czasem będzie lepiej :)

Imbir 29 12 2008 (17:05:40)

Tsaaaa...urzekła mnie Twoja historia. W ogóle mnie nie powala, jest nudny i bez wyrazu. 3.