SÅ‚odkie epitafium

Dziękuje za komentarze, naprawdę dużo one dla mnie znaczą:)

Zoso, doskonale mnie zrozumiałeś, odnalazłeś chyba wszystko, co ukryłam w tym wierszu. Czytając Twoją wypowiedź momentami się wzruszyłam, naprawdę. Nie spodziewałam się, że tym utworem wywołam u kogoś takie emocje, ale jednak cieszę się, że mi się udało.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Słodkie epitafium... wiersz zawierający, smutek, który żyje. Emocje w twoim utworze, błyszczą i mocno wpływają na czytelnika, na mnie też. Cóż mogę dodać jeszcze do tego i tak skromnego komentarza. Chciałbym mieć to epitafium na swoim grobie, na drzwiach mojego mauzoleum. Pozdrawiam, i zostawiam ocenę, nie najwyższą, żebyś nie wpadła w samozachwyt :)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ale na mnie oddziałałaś tym wierszem!

Z biegu wszedłem w kolejną twoją pracę, bo ten deszczowy nastrój nie pozwala na wyjście z domu. W zmieszaniu z dźwiękami Floydów niesamowicie przypomniałaś mi tą pracą o moich dziadkach. Nie będę się nad tym rozwodził, ale cholera... trafiłaś po prostu w dziesiątkę - w dziesiątkę.

Z miejsca zaznaczam, że nie wiem czy ten wiersz zasługuje na taką ocenę, ale... nie umiem tutaj postawić innej noty.

Słodkie epitafium zmieszane ze łzami - strasznie kontrastowy wstęp. Stawiasz tutaj śmierć tak łatwo, tak prosto, podmiot liryczny tak doskonale rozumie co się stało. Godzi się z tym. Z wersów bije niesamowity smutek, tęsknota, nawet rozpacz - ale się godzi. Wie, że za niedługo spotka się ze swoją drugą częścią.
Śmierć porównywana do wiersza pisanego co dzień. Dzień za dniem nowe łzy coraz to nowszej tęsknoty kapiące na papier żalu.
Wiersz dla nieskończoności.

Atrament krwi, atrament śmierci rzucający kobietę na kolana. Kobietę dojrzałą, która wie, że kiedyś "to" musiało nastąpić. Prywatny smutek, izolacja od świata - bo na co nam świat bez miłości, bez ukochanego mężczyzny przy boku?
Taka ładna śmierć - jakie to proste, nigdy nie wpadłbym na to, że tak prosto i pięknie można opisać śmierć. Całkowita zgoda z odejściem najbliższej sercu osoby. Podmiot liryczny jest tutaj tak bardzo wyrozumiały dla losu. Śmierć jak fiołki zasuszone między stronicami książki, czuję zapach!

Idź świecie!
Rośnij różo świata!
Bez takiej wyjątkowej, odizolowanej dwójki nic ci się nie stanie. Świat nie straci na swoim pięknie, co więcej - on zyska go jeszcze więcej - pozwalając im na wykreowanie swojego, własnego świata.

Uśnięcie pod puchem marmuru... przy słowach o uśnięciu ścisnęło mi gardło. Mój dziadek marzył o tym codziennie 8 lat. 8 lat. Odszedł parę tygodni temu. Dziękuję ci za tę pracę, myślę, że nic więcej dodawać nie muszę. Dziękuję za emocje - oby więcej.

Spodobała mi się również forma wiersza - czytało mi się bardzo przejrzyście, szybko - a wolno. Z zastanowieniem, ze wspomnieniami, z emocjami - takich prac oczekuję na tym portalu. Prac, które uwolnią we mnie emocje. Prac, gdzie nie będę musiał zwracać uwagi gdzie jest odpowiedni przecinek - będę wtedy zajęty ocieraniem łez. To jest poezja. Dostajesz ode mnie dzisiaj szóstkę i czekam na kolejne prace!

Wybacz mi chaos w wypowiedzi, ale chciałem w tych kilku znaczkach wyrazić mój podziw nad twoim wierszem.
Miłego dnia!