SÅ‚aby wiersz o substytucie poezji

Ktoś powiedział kiedyś dobrze znane słowa: "pisać każdy może".
To prawda.
Jednak autor tego przysłowia nie wspomniał o tym,
iż niektórzy zwyczajnie nie potrafią tworzyć tak zwanego piękna.

I owszem, "jedni trochÄ™ lepiej, drudzy trochÄ™ gorzej" - dodaje,
a jednak
to słowa bardziej na pociechę niż na przestrogę.
Bo niektórzy po prostu talentu nie mają.

Nawet ja sam, przyznajÄ™, nie radzÄ™ sobie z pisaniem wierszy.
A piszÄ™.
Nie dlatego bynajmniej, by stworzyć coś miłego w czytaniu,
ale po to, by łatwiej przekazać ludziom coś bardzo ważnego.

I to właśnie uparcie uznaję za fundament poezji.
Nic więcej.
Rymy, metafory, to wszystko, co czyni wiersz pięknym
to jeno dodatki umilajÄ…ce odbiorcom czytanie utworu.

Ale niektórym się wydaje, że jakość wiersza wyznacza ilość użytych metafor.
Nieprawda.
A oni wciąż tworzą wiersze pełne nic nie znaczących przenośni, pełne miłych dla oka epitetów,
ale to wszystko to tak naprawdÄ™ tylko na pokaz.

I tak mnożą się wiersze puste i nic nie znaczące.
To przykre.
Jednak wielu wciąż się takimi tworami zachwyca
i zauważa głębie nawet w miejscach największych płycizn.

Następnie - że tak posłużę się metaforą - w ufności tych "głębi" skaczą na główkę z zachwytem,
a potem
lądują na inwalidzkim wózku zawodu lub łamią kręgosłup bezmyślnego zachwytu,
gdy pojmują, że w rzeczywistości uwielbiali słowa puste.

I wciąż zmierzam do tego, że tu nie liczy się umiejętność takiego
pisania,
ale to, czy się umie dobrze przekazać rzeczy
rzeczywiście zasługujące na przekazanie.

Bo cóż nam po metaforach i pięknych porównaniach
tak pustych,
gdy autor nie przekaże tak naprawdę w wierszu
niczego wartościowszego od słów pięknych i bez znaczenia?

Lepsze więc są chyba wiersze pisane przez ludzi bez talentu, ale
z przesłaniem,
niż tych stworzonych przez tak zwanych artystów,
którzy wiersz definiują jako utwór z rymami i ciekawymi porównaniami.

By nie przedłużać, na koniec zarzucę własnego autorstwa
maksymÄ….
Nie każdy człowiek może nazywać siebie prawdziwym poetą,
a jednak - mimo to - wielu tak siebie samych nazywa.

Ocena: 3.5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 20.05.2009r.

Dusia321 21 05 2009 (17:04:48)

Użytkownik ocenił pracę na 2
Ja też mam słabość z pisaniem może dlatego że muszę do tego dorosnąć, ale w końcu może zostanę pisarką, ale może tez nie... Mi ten wiersz się nie za bardzo podoba...

Sofie 20 05 2009 (15:04:28)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz? Od razu sprawdziłam, czy to aby jest wiersz. Kochany, brakuje w nim przerw. Jakoś to pasowałoby rozmieścić. Jeśli mam zwrócić uwagę na treść, to jest wspaniała. Uświadamia te najważniejsze prawdy. I sama również nienawidzę, nie cierpię wierszy przesiąkniętych górnolotnymi epitetami, mało trafnymi porównaniami i w oblecianym pustym temacie- jak miłość na przykład. I służąc się tym przykładem, to właściwie nikt nie potrafi zaspokoić mojego gusta jeśli chodzi o wiersze miłosne. Owszem, robię kilka wyjątków- głównie dla poezji Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej. Określenie poeta? Strasznie mnie drażni. Nie możemy sami siebie tak nazywać. Póki nie wydamy pięknego dzieła. Póki nas samych tak nie nazwą. 'Portal Wiedzy' podaje: 'Poeta, artysta słowa, twórca poezji, sztuki poetyckiej; w tradycji hellenistycznej i rzymskiej typ idealnego poety to poeta doctus (uczony).' Właśnie. Artysta słowa. Osoba malująca słowem, tak zawsze definiuję to słowo. Ale te jego 'obrazy' nie mogą być bez przesłania. Muszą coś mówić. Co dam? Kurde, no, ze względu na budowę należy ci się trzy, ale dam ci cztery. Masz go poprawić, jasne? Bo to świetny materiał. A wtedy do mnie napisz, żeś poprawił, to z chęcią przeczytam i dam lepszą ocenę. ;) P. S. Też nie uważam siebie za poetkę. ;P

aubrey 20 05 2009 (00:27:05)

Przeczytałem Twój wiersz kilkakrotnie i jak wcześniej pisałem bije po oczach swoją dosłowności, bezpośredniością, prostym, acz dobitnym przekazem. Mam dylemat, ponieważ Twój wiersz nadawałby się na artykuł. Wikipedia tak opisuje słowo wiersz: sposób organizacji tekstu, polegający na powtarzaniu się w nim odcinków o takich samych właściwościach strukturalnych; przeciwieństwo prozy; utwór o swoistej językowej kompozycji, w której wers (linijka wiersza wyodrębniona intonacyjnie i graficznie) pełni funkcję wierszotwórczą, wykorzystuje środki stylistyczne w funkcji poetyckiej, impresywnej lub ekspresywnej. A co do budowy to tak naprawdę trzeba wstawić entery i wiersz jest gotowy. Ten tekst jest ewidentnym przykładem na to, że można pisać prosto, ale w taki sposób, że wstrząśnie się czytelnikiem. Niby ten utwór spełnia wszystkie warunki, ponadto ocenia pewne sprawy, w tym wypadku samą poezję i pseudo-poetów z perspektywy człowieka, a nie artysty. Tadeusz Różewicz w swoim wierszu napisał takie słowa "Poetą jest ten, kto pisze wiersze i ten, który ich nie pisze". Miał rację. Wrażliwość na otaczający świat posiada każdy, pisać też raczej każdy potrafi, więc tylko siąść i tworzyć. Równie dobrze wszystko możemy nazwać poezją, albo poezją nie nazwiemy niczego, bo każdy ją odbiera subiektywnie. Podoba mi się to, że nie owijałeś w bawełnę, nie chciałeś ironizować, tylko pokazać to, co dręczy podmiot liryczny, który wyraża najprawdopodobniej Twoje poglądy. Twój wiersz jest inny, niepowtarzalny, a wiesz dlaczego? Bo posiada świadomość bycia WIERSZEM, a nie zlepkiem słów, zazwyczaj upiększanych. Powtarzałem wielokrotnie i powtórzę jeszcze raz: piękno samo w sobie jest piękne i niepotrzebne są dodatki. Oczywiście, jest to trudne zadanie dla poety, czy też zwykłego Kowalskiego, który zmaga się z pisaniem. Nie trzeba patosu, humoru czy też podtekstu. Mr.Radek pokazał autoironię, ironię inteligentną, która każdemu powinna coś uświadomić. Tyle z mojej strony.