Słabość trąbiącego poety

Użytkownik ocenił pracę na 6
Pozbyłbym się tej jednej wielkiej litery na początku, to śmieszne, ale odniosłem wrażenie jakbyś chciał nią zagrać czytelnikowi (czyt. redaktorowi) na nosie;p Nieważne.
Praca zaciekawiła mnie dopiero gdzieś po trzecim odczycie. Napisana po pierwsze bardzo mądrze, z delikatną dozą enigmatyczności i lekką szczyptą niedociągnięcia, które zdaje się (;p) być celowe. Swoją drogą czytało się bardzo przyjemnie, na wpół mrocznie, jednak jakiś mroczek mi się (bynajmniej nie ten!) przedstawił przed wieczornymi oczami. Wiersz o poecie psychicznym, iście wyjętym z romantyzmu, muszącym zabić, ukatrupić, tudzież ofiarę złożyć swym muzom - coby wiersz godny sklecić. Albo i śmierć właśnie (lub ofiara) jest/była jego największą muzą. Ciekawe urozmaicenia w postaci śmierci na tle Rembrandta pozwalają czytelnikowi przenieść się w atmosferę jakiegoś romantycznego muzeum, w środku którego swoje rytuały odprawia główny bohater wiersza. Fajnie, oryginalnie, lekko - śmierć bohaterka, inspiratorka, muza. Gra słów w "artysta krwi i kości" inteligjentna. Podobało mi się, zresztą jazzu - klasa poeta z ciebie i co ja mogę zarzucać. Każdy twór świeży, dopasowany, trafiający w me gusta jak smażona langusta. Wybacz dość infantylny ton, jednak twoja poezja jest w moich oczach tak plastyczna, mroczna, a jednocześnie wciąż przesiąknięta jakąś między-wersową ironią, że zawsze mam idealny humor po twoich wierszach. Nic dodać, ująć nic - kończę! Kolejny świetny utwór.


Zoso