Skorupa wolności

nie potrafię pojąć filozofii człowieka
bojącego się samotności jednak brnącego w nią
przez zapomnienie o szczęściu jednostki
żyjącego w stadzie jak zwykły wilk

społeczeństwo - czarna masa pospolitości
więzi nas chciwymi zakazami
wytycza drogę bez możliwości odwrotu
każe być tylko jednym z wielu podobnych

ciągle mówi: musisz mieć więcej
a gdyby więcej znaczyło mniej?
jak mógłbyś żyć bez możliwości zysku
i gdzie podziałby się twój sens?

od dziecka mamy w sobie ziarno buntu
przeciw zwyczajności społeczeństwa
zabijane nim wykiełkuje
i zrodzi sprzeciw wśród nieświadomych więźniów

ja schowałam swoje ziarenko na tyle głęboko
aby poradziło sobie z powszechną nienawiścią
dzięki temu nie jestem tylko częścią
chorej filozofii społeczeństwa



jestem gdzieś obok, we własnej skorupie
mimo wszystko - w skorupie wolności

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 10.12.2009r.

Faun 12 12 2009 (15:58:00)

Użytkownik ocenił pracę na 4
pierwszy wers w pierwszej strofie niepotrzebny, tak sztucznie, a przede wszystkim zbyt oczywiście zabrzmiał. Skoro piszesz wiersz filozoficzny i dotykasz w nim człowieka, to taki zabieg jest zbędny i niszczy czas wiersza, bo równie dobrze to czytelnik może zacząć czytać w tym wypadku od drugiego wersu, gdyż pierwszy nic nie wnosi. Dalej już lepiej, nawet bym powiedział, że dosyć dobrze. Tłumaczysz zachowanie człowieka poprzez jego samotność i nawet intrygująco Ci to wychodzi. W środku wiersz wpadł mi w ucho niepotrzebny rym. Ciekawym zasobem słownictwa się posługujesz, wiersz ma charakter i widać, że był pisany z pasją. Nie mogę zaakceptować powtórzeń, które się sporadycznie(ale mimo wszystko) przewijały. Czasami chciałaś być zbyt wyniosła, taka patetyczna, jakbyś za bardzo do serca wzięła temat wiersza. Wyszło nieźle...z plusem