Siedem kręgów ziemskich - Scena VII

Przestrzeń za ostatnią bramą poprzecinana
szkarłatnymi promieniami, a groty świetlnych strzał
wbite w zbutwiałe ciała – niepełne formy z resztą duszy,
które gniły zakopane w ziemi przechodząc męczarnie Tantala.

Na wzgórzu widoczne były wierzby o gałęziach skręconych w pętle,
rosnące przy nich czarne kwiaty rozwierały swoje płatki
za każdym razem, gdy ktoś ginął nie mając wyboru.

Jezioro Niewinnych z odbijajÄ…cymi siÄ™ od lustra twarzami
wykrzywionymi z bólu ostatniego tchnienia – patrzyły
na nowo narodzonych synów Śmierci.

VII

Szaleństwo ze źrenicami w kształcie sztyletów
wbijało swoje ostrza w ciała im podobnych.
Mord jak jad trawił ich dusze i rozkładał ciała,
Martwica aplikowała coraz większe porcje cierpienia.

Gdy Ból dopełnił dzieła, resztkę duszy pochłonęły
kwiaty zła mogąc zamknąć swoje pąki,
a od strony Drzewa Wisielców słychać było
chrzęk łamanego karku. Na znak spełnionej ofiary.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 13.01.2011r.

Muffineczka 16 01 2011 (17:10:19)

Użytkownik ocenił pracę na 6
No co tu dużo mówić. Daje 6. Tylko, że to nie wygląda na wiersz, wygląda jak skrawek książki z dobrej ręki oczywiście.

DamaKier 15 01 2011 (21:37:40)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Znów przyszło mi komentować Twój wiersz. I znów jestem nim oczarowana, odurzona i przerażona. Ta część jest chyba bardziej mroczna od pozostałych. Te słowa czytają mi się w głowie powoli, głosem jak z horroru. Uosabiasz szaleństwo i to dla mnie jest chyba najbardziej przerażająca wizja. Boję się to sobie wyobrazić.
Nie potrafię przyczepić się do formy. Nie widzę błędów. Zazdroszczę talentu, mówiłam to już?
Sześć, po prostu.