Siedem kręgów ziemskich - scena V

Za futrynÄ… zwyczajnych drzwi
rozpościerał się zakurzony dywan
- z resztkami słów wystających
spod grubymi nićmi szytych zdań.

Po drodze rozrzucone sztućce i rozbite szkło
błyskało, jak skryte w dłoniach twarze.
Złość pozostawiona w odcisku buta
krytym ściśle pod koszulką.

Tylko zrodzeni stoją pośrodku rozdarci.

V

Matka wyrwała rękę, ojciec ucieszył się
trzymając lewą nogę – a forma cierpiała -
nie bardziej niż dusza, rozwieszona jak pranie
na porywistym wietrze.

Życie maczane w cudzym grzechu,
widzianym w oczach ukochanych
- tworzy piętno, którego symbolem dwie zmory -
konie ciemnej maści, o płonących grzywach.

ZostawiajÄ… po sobie czarne podkowy -
klucze do następnych bram.

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 08.01.2011r.

Pawlak 11 01 2011 (19:51:36)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Cholera, masz talent.

Taka cisza wytworzyła się wokół mnie w trakcie czytania, a po jego zakończeniu wręcz mnie na chwilę ogłuszyło.

Panowanie nad słowem jest niepodważalne, tym razem jednak moja główną uwagę zwrócił szyk zdań. Choć poszczególne wersy nie uzupełniają się tak, jakbyśmy oczekiwali tego w naszym ojczystym języku, to jednak są one tak dopasowane (dodając przy tym klimat), że czytelnikowi czyta się świetnie, bez żadnych kontrowersji.

Inną sprawą, godną podkreślenia dla mnie jest "uziemienie". Choć w drugiej części utworu opisujesz dosyć szczerze i konkretnie, potrafisz odnaleźć porównanie, które nada mu jeszcze większego kontrastu. Prawdy. Zaniku złudzenia.

Oby odnalazło się szczęście.