Serce ojczyzny

Użytkownik ocenił pracę na 1
Tytuł bez cudzysłowu i kropki!
Patryk szeroko rozwiódł się nad tematem Twej pracy oraz jej walorami krzewiącymi patriotyzm w młodych i za to rzeczywiście liczy się uznanie. Jednak pod każdym innym kątem praca leży, że pozwolę sobie na kolokwializm.
Przede wszystkim numeracja strof, która wydaje być się całkowicie zbędna i wręcz dziwnie wygląda. Kompozycja: nazbyt rozbite wersy, zdecydowanie mogłaś pozwolić sobie na bardziej zbitą budowę, widać to szczególnie w trzech ostatnich jednowyrazowych wersach. Sprzeczne posługiwanie się wielkimi i małymi literami, jedna zagubiona kropka na końcu trzeciej strofy, całkowita dowolność w stosowaniu interpunkcji, która w stosunku do tonu wypowiedzi podmiotu jest podwójną ujmą dla pracy.
Myślę, że gdybyś zadbała o rymy, które gdzieś szeleszczą w tle niewyraźnie, praca byłaby bardziej zjadliwa. A tak, tylko od strony technicznej, mogę powiedzieć o niej jedno: niekonsekwencja.
Od strony artystycznej wychodzisz do czytelnika uzbrojona jedynie w takie epitety jak smutne mogiły czy doznane blizny, nie starasz się w żaden sposób uatrakcyjnić swego tekstu, który wygląda jakby żywcem wyjęty z głowy i to z pewnością z głowy nie-poety.
Uważam, iż praca zasługuje na najniższą notę.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hej!
Utwór rymowany? Nie sądzę! A jeśli już to mocno naciągane rymy możemy odnaleźć. Widać, że nie masz obycie w tym elemencie sztuki. Patriotyzm? Jak najbardziej!
Poruszasz temat patriotyzmu, nie wiadomo, czy współczesnego, jednakże sam duch narodu drzemie w sercu podmiotu lirycznego!

Podmiot liryczny od pierwszych wersów tekstu wydaje się być pewny swoich ideałów. Doskonale pojmuje znaczenie pojęcia ojczyzna, a także zna jej historię i obyczaje. Wie, że najlepiej można poznawać ją dzięki dobrom kultury i sztuki. To co w ojczyźnie najważniejsze drzemie w jej dziedzictwie kulturowym.
Osoba mówiąca w tekście twierdzi także, że nie potrzebuje zbędnych nauk i pouczeń na temat ojczyzny, bowiem doskonale sama rozumie istotę ojczyzny.
Bez przelanej krwi w imię obrony kraju, bez walki i historii nikt nie ceniłby tak bardzo wolności i piękna, które niesie ze sobą ojczyzna. Ktoś kiedyś mi powiedział: "Sztukę i piękno można wyliczyć za pomocą pieniądza, ale historii nikt nie zdoła pokryć żadną kwotą".
Ostatnia strofa zawiera przysięgę podmiotu lirycznego, która zarazem potwierdza jego głęboką więź z ojczyzną, jego patriotyzm. Podmiot liryczny będzie walczył o wolność i tradycje!
Ostatnie 4 wersy to manifest, ku temu, abyśmy wszyscy pamiętali to co nasza ojczyzna doświadczyła, doświadcza i doświadczy w przyszłości.

Cóż, praca niezła. Od strony technicznej nie mam zastrzeżeń, poza powtarzającym się tytułem, a także numeracja strof. Powtarzający się tytuł usunę. Ode mnie 4, z racji na te błędy.