Sens

Dobrze, że masz do krytyki zdrowe podejście. To się ceni. Mam nadzieję, że będziesz potrafił wykorzystać uwagi, które otrzymasz od redaktorów, czytelników.

Na tej stronie debiutuje. Przydadzą mi się każde słowa krytyki, po to by coś z nich wynieść, czegoś się nauczyć. Dlatego sobie je cenie.

Widzę, że większości użytkowników udzieliła się atmosfera jesiennej zadumy. Ale to dobrze, w końcu inaczej. Powiem Ci, że mam dylemat, jeśli chodzi o Twój utwór, a to dlatego, że niektóre fragmenty są po prostu oszałamiające, zmiażdżyły mnie na całej linii, zaś inne wypadają bardzo blado na tle tych interesujących. Początek i zakończenie wiersza są nijakie, nie czuję ich w ogóle. Za to środek, tu pokazałeś, co Ci w duszy gra, a raczej duszy podmiotu lirycznego. Cały tekst ma zabarwienie nostalgiczne, wciąż pojawia się refleksyjna nuta, która niesie czytelnika przez kolejne wersy. Wiersz jest jednym wielkim wyliczeniem, zadawaniem pytań, które dręczą niejednego z nas. "gdzie nieomylni błądzą między błędami" - chylę czoła za stwierdzenie. Zaakceptować, zaakceptuję, ale powstrzymam się od oceny. Postaram się jeszcze wrócić do Twojego wiersza, może wtedy uda mi się go jaśniej określić.