Senne mary

naciągam cię na oczy by po omacku
zacząć kroczyć w świecie pełnym nędzy
by dotykiem uśpić inne zmysły

noc zakleiła powieki by sen mógł
przyjść i postawić mnie na rogu ulicy
wyimaginowanego światka

zło wtapia się w zgliszcza domów
zasypanych przez prochy ludzi
bez wyobraźni bez błękitu źrenic

zniewolenie niewolników życia
odczuwalne przez każdy haust
zmrożone azotem powietrza

jeszcze żywi ludzie
to tylko krwiste befsztyki
dla złodziei cielesnych dóbr

patrzę na to wszystko by po
przebudzeniu móc wejść
pod łóżko z tęczową poduszką

Ocena: 3.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 19.07.2009r.

maszróm 24 07 2009 (14:21:11)

Użytkownik ocenił pracę na 3
Bwhahaa. Cóż za kicz. Totalnie mi się nie podoba. Poprzez przerzutnie budujesz u mnie oazę znudzenia, która z każdą zwrotką dojrzewa. Ostatnia zwrotka znośna, reszta natomiast jest BE.

Dawied 19 07 2009 (21:08:59)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Naprawdę fajna praca, choć ma kilka drobnych wad. Na pewno przerzutnie mało precyzyjne, co utrudniało czytanie. Nie jest też to specjalnie oryginalne i chwilami pojawiły się dość utarte konteksty zwrotów. Zakończenie nie porywające.

Yumiko 19 07 2009 (17:09:54)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Podoba mi się, choć tak do tzw. wnętrza nie trafił.. Tak gładko piszesz i płynnie w miarę się czyta. Ładne metafory, epitety. Najbardziej podobają mi się pierwsze dwie strofy. Osobiście podciągnęłabym ten wiersz pod temat 'o świecie', ale to już wybór autora. Trochę mi ta metafora z tęczową poduszką nie przypadłą, ale to taki mały minus. Może trochę uczuć mi brakuje, by nie wpaść w nudną monotonię, choć patrząc na tytuł... no robi się sennie, robi. Większych uchybień technicznych nie widzę. Całość na czwóreczkę.