Sen, którego nie ma

Wiem o swej pysze i złości
i nie uwierzÄ™ w puch targany na wietrze
myśl cięższa jest i mocniejsza jest
jak góry wznosi się milionami lat i nie przeminie
nie przeminie
trwa
mknie
i rośnie

Zarozumiały cham
bicie które mknie na krańce
wyznacza granice i rysuje krawędzie gwiazd
Jestem ułamkiem chwil w wiecznym grzmocie
i wiecznością w spokojnym oceanie tchnień
To nic że jutro się nie obudzę

Prostak - tak mnie nazwano
więc kolana nie ugięte sztywnieją
i jedynie powieka drga
drga
a spojrzenie szybuje na niciach które tkają wiatr

Uparty dech nie ustaje
Jeszcze jeden świt - niewidzialny niemy

Pytania?

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 02.10.2010r.

Sofie 04 10 2010 (09:22:42)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Przeczytałam ten wiersz na głos, z pełną inteprertacją i aż mi dech zaparło. "Zarozumiały cham"- to jedyne, co bardzo drażni mnie w całym wierszu, bo w następnych wersach nie potrafię znaleźć powiązania, bo dziwnie brzmi przeczytane. Narysowałeś obraz ostatnich tchnień, nieugiętej śmierci, podmiot nie żałuje żcia, uważa, że go nie zmarnował i jest w tym takie jakieś niesamowite piękno. Powtórzenie wiatru trochę gryzie,, ale to nic. I tak jest cudnie. Jeszcze jeden taki świt... i aż chce się żyć. Dziękuję.