Schyłek

stoję samotnie drzewo wątłe wyciągając powyginane
ku niebiosom
gdzie od kilkuset wiosen wiatr trzyma ponad sobą celtyckie pieśni
i nie wypuszcza z ryzów bogów którzy cierpią bardziej niż my
przykuci do ziemi spełnienia najskrytszych marzeń

patrzę jak niebo toczy batalię świętą
majÄ…c za wroga wszystkie pustki kroczÄ…ce po dzisiejszych drogach
których jest więcej niż abrahamowych gwiazd

pewnie i mnie dosięgnie ich palący gniew
i padnę ścięty na znak że prorocy kłamali

dzieci moje nasiona ślę was na każdy kres
byście śpiewały to co świat zapomnieć chciał kreślę nad wami
wszelkie pobożne znaki
bo tego wymaga ode mnie przeszłość przodków

wyryjcie w sobie modlitwy i psalmy
schowajcie je głęboko bo zechcą wam je odebrać

stojÄ™ tu jeszcze niby pomnik
lecz wiem że zbliża się czas wypełnienia
bo nawet woda smakuje inaczej niż zwykle

walczcie póki sił
blada brzoza kruchy badyl muz

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 21.12.2011r.

Astralka 21 12 2011 (18:08:43)

Użytkownik ocenił pracę na 6
aubrey'u (grzecznościowo piszę nick z małej litery - pamiętam)

Przemiło mi móc komentować Twój wiersz. Potrafisz stworzyć słowami niesamowity nastrój: niejednoznacznie melancholijny - czytelnik (ja) wznosi się i opada wraz z kolejnymi wersami, obrazami, które z Twojego wiersza wypływają. Momentalnie widzę przed oczami podmiot liryczny gdzieś na wiekopomnej ziemi w ogromnym świecie i jego dziedzictwie... Nie wiem w jak dużej mierze świadomie skonstruowałeś swój wiersz wedle malejących objętościowo cząstek - jest to świetny zabieg, mocno podkreślający nadchodzące na końcu:
"walczcie póki sił
blada brzoza kruchy badyl muz".

Dla mnie jest to wiersz prawdziwego artysty, malującego słowem i słowem wkradającego się do umysłu odbiorcy.

Pozdrawiam CiÄ™ serdecznie,
Astralka

Astralka 21 12 2011 (18:18:52)

Postscriptum: jak zwykle - z zapomnienia, z roztargnienia, dopiero na samym końcu piszę o tytule. Taki Schyłek noszę teraz w sobie. Taki świat...

Pięknie mnie wyrwałeś ze świata pełnego laptopów, sztucznych świateł i całej tej "nowoczesności". Dziękuję.

***

Kurczę... coś wciąż i wciąż każe mi do tego wiersza wracać... Ale tak mi się na przykład teraz przypomniało jeszcze -

Zamykam oczy, aby lepiej widzieć, powiedział Paul Gauguin. I tak właśnie patrzę na wszystko, co tu u Ciebie teraz wyczytałam.