* * * (samotność to czas zostawiania)

Użytkownik ocenił pracę na 6
bo samotność to jest wtedy kiedy każdy tramwaj jest dobry, bo gdziekolwiek byś nie wysiadła to zawsze będzie to samo.
cholera, piekielnie smutno mi się zrobiło podczas odczytu twojego wiersz przy wtórującej muzyce Leszka Możdżera. nie dość, że ze świetną rytmiką - to we wspaniałych, wzbudzających krtań do ściskania się słowach - opisałaś samotność. podła jest, prawda? gdy przyciska nasze myśli do ścian głowy i nie pozwala im się wydostać na zewnątrz, bo nie ma do kogo, lub w kogo - ich wyrzucić. samotność jest złą kobietą w średnim wieku, której w życiu nie wyszło, mści się przez to za innych. uczuciowa bomba zawarta w czterech strofach może podobać się bardzo mocno.
chłód w pustej pościeli i zimny deszcz na policzkach - może i nie są jakimiś wspaniale wyeksponowanymi słowami - jednak brzmią pięknie, bo w prosty dość sposób pokazują straszną samotność, dobijającą, złą, wprawiającą w depresje i inne tego typu szaleństwa ciał i dusz.
najlepsza strofa to numer trzy w moich oczach, umieranie od wewnątrz jest sto razy bardziej przerażające niż zewnętrzna śmierć - bo trwa w cholerę dłużej od tej drugiej.
czwarta strofa mówi bezpośrednio o uczuciach podmiotu lirycznego. kobieta tkwiąca pod zimną kołdrą żyje ostatnią kroplą nadziei. obraz ukazujący największą życiową prawdę - jeden błysk nadziei potrafi przebić miliardy kilometrów sześciennych samotności - i tak musi być do końca świata i trzy dni dłużej. dla mnie to jest po prostu świetna poezja. wzbudzająca emocje. zdecydowanie. kropka.
widziałem obraz bardzo smutnej, jednak diabelsko inteligentnej kobiety, którą owa samotność dopadła. i pewnie zrobiła to w najmniej oczekiwanym momencie, bo od emocji aż kipi.