Samotność

Użytkownik ocenił pracę na 4
W pierwszej zwrotce podmiot liryczny ubolewa na "samotnością", która go otacza. Opisuje kiedy i jak się pojawia. Osoba mówiąca w wierszu czuje lekkie rozgoryczenie z tego powodu. Panuje tutaj monotonia, lecz wszystko jest ładnie wyważone. Druga zwrotka zaczyna być bardziej dynamiczna - podoba mi się te przejście. Używasz fajnego epitetu "szorstkim ramieniem" - ale mogę to także nazwać personifikacją, jak również parafrazą. Podoba mi się ta kombinacja. W trzeciej zwrotce podmiot liryczny mówi o monotonii i "jałowości" swojego życia. W swojaki sposób mówi, ze ma już dosyć życia. No i tutaj mam pewien zarzut - otóż znowu pojawia się monotonia, która zaburzyła całą harmonię. Jeżeli zaczynasz przechodzić z dynamiki do monotonii, albo na odwrót - to staraj się chociaż trzymać z tej zasady. Bo takie skakanie po szybkości nie za dobrze wpływa na odbiorcę. Mnie to razi. Ostatnia zwrotka mówi nam o końcu dnia, o złośliwości, jakie sprawia jej samotność. Fajnie Ci to wyszło. Tekst skłania do refleksji. Momentami energiczny, momentami monotonny. Sądzę, że najodpowiedniejszą oceną będzie cztery (mocne cztery!) :) Pozdrawiam.