Samotnia

Użytkownik ocenił pracę na 3
Jakkolwiek brzydko to zabrzmi, to mam wrażenie bezpłciowości. Brakuje mi uczuć, emocji, wyrazu, w tym wierszu. Po przeczytaniu, nawet kilkakrotnie, całości, jedyne co mi się nasuwa to melancholia i jednostajność. Nie przyciąga uwagi, odsuwa czytelnika jak najdalej od siebie. Moje odczucia powiększyło również przywołanie "Atlasa" - ze strony technicznej jest to jedyny wyraz w wierszu, pisany wielką literą - ma więc za zadanie zwrócenie uwagi. Można to wówczas odbierać jako samotność Atlasa, który jest pozostawiony z ogromnym ciężarem na barkach, bez nikogo, kto mógłby go odciążyć choćby na chwilę. Podmiot liryczny też zdaje się być taką osobą, mówiąc zaś o Atlasie ma na myśli kogoś, kto jeszcze do niedawna był w jego życiu, podtrzymywał niebo po to, aby podmiot mógł swobodnie się poruszać. W momencie, kiedy ta osoba odeszła, podmiot został sam, jak Atlas, z ciężarem na ramionach. Widzimy tutaj również niewątpliwą interakcję między sacrum a profanum - światem boskim i ludzkim. Podmiot zwraca uwagę na to, że bez sacrum staje się niczym, jest przygniatany przez dobra naturalne świata, nie potrafi sobie poradzić z codziennością życia. Praca jest nijaka, choć oparta o ciekawą tematykę - ma potencjał i mogłaby być naprawdę niesamowicie skonstruowana - nie mniej ja tego nie czuję.