Samobójca

minęły ostatnie poranki nadziei
wiary
której zabrakło do następnego oddechu
siły
zbyt małej na jeszcze jedno uderzenie
serca

powietrze nosi jeszcze znamiona róż
wazonów zimnych
urn gdzie spoczywajÄ… wspomnienia
pokruszone kościanymi palcami
śmierci
pragnę jej jak wody umierający na krzyżu

i tak oto ja stojÄ™ teraz przed wyborem
pogrążony w rozpaczy pełen cieni

lina
wisi już pod sufitem - moim nieboskłonem
firmamentem gdzie wieszałem bogów
teraz i ja zawisnÄ™
bóg tysięcy poranków beznadziei

słońce
zaglÄ…da przez okna i pokazuje mi moje niebo
takie jakim naprawdÄ™ jest
nijakie
białe pomazane pajęczymi sieciami
miejscami zaznaczone plamami brudu
chmurami
pełnymi burz gniewu agonii rozpaczy

słońce szepcze mi

jesteÅ› jak gwiazda
czy na pewno chcesz wisieć pod takim niebem(?)
zasługujesz na coś więcej wyjdź i walcz(!)

i tak oto ja stojÄ™ teraz przed wyborem
pogrążony w rozpaczy pełen cieni
ja człowiek
targany dantejskim wichrem żądz

lina(?)
która ograniczy mnie do szarości
chmur
ich bród przypomina mi o pogardzie
jaką uraczył mnie świat
nie daje zapomnieć ludzi
których krzywdy ciągle noszę w sercu

czy słońce(?)
które mówi mi o tym co dobre i ciepłe
pokazuje mi moją wartość
złotem promieni wstążek
wplecionych cudnie w warkocze powietrza

(…)

(rzucił sznur w kąt
zamknął dom i poszedł poleżeć na trawie
popatrzeć na chmury
później na gwiazdy

leżał tak do następnego ranka
myśląc tylko o tej którą kocha)

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 9    
Data dodania: 05.02.2012r.

Alabastrowa Marzycielka 06 02 2012 (22:36:03)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj.

Kilka pierwszych strof miałam ochotę tupać i krzyczeć z rozpaczy, coś w stylu ,,Nie rób tego idioto, co Ty sobie myślisz?!". Gdy przeczytałam wers w którym była mowa o linie, zamarłam. Możesz nie wierzyć, ale nawet słabo mi się zrobiło.
Widzałam walkę podmiotu lirycznego, który rozdarty pomiędzy dwoma,całkiem odmiennymi stanami szaleje, nie wiedzac co zrobić. Wtedy przywróciłeś mi nadzieję, znów miałam ochotę sie drzeć na całe gardło, że masz lecieć w strone słońca..
Nawet nie wiesz, jaka ulgę przyniosły mi dwa ostatnie fragmenty. Zauważyłam też jedno z zadań miłosci- utrzymanie przy życiu tej drugiej osoby, sprawienie, by miała ona PO CO żyć.

Przechodząc do samego wiersza, to (jak sam pewnie zauważyłeś) niemalże wszystko widziałam, czułam na własnej skórze. Nie wiem, moze moja wybujała wyobraźnia tak zadziałała, jednak Twoja wielka w tym zasługa, iż wiersz tak głęboko mnie poruszył, pewnymi fragmentami niemalże sfrustrował, by na końcu przenieść mnie w błogi stan ulgi.

Pozdrawiam ciepło,
Alabastrowa Marzycielka :)

Salem_de_Lincourt 06 02 2012 (22:47:47)

Dziękuję.

Janek Freund 06 02 2012 (14:21:50)

W nocy go sobie naznaczyłem , a teraz postaram się napisać coś więcej.Chcę jeszcze powiedzieć ,że wymazuje Metalice i czytam tylko Twoje słowa :

Do dzieła.

Pierwsze dwie strofy są bardzo przejrzyste. Podmiot opisuje brak sensu dalszego życia,spowodowane utratą/oddaleniem osoby którą bardzo kocha. ( myślę ,że każdy to kiedyś przeżywał )

,,i tak oto ja stojÄ™ teraz przed wyborem
pogrążony w rozpaczy pełen cieni " - Być albo nie być . Panie Ismo!

Strofa późniejsza :
Moje własne spostrzeżenie - Gdy jest mi źle ,to leżę na łóźku,przeklinając bogów,wieszając na nich psy.A dzisiaj sam zawisnę wśród nich . I gdy słońce przenika przez zasłony
lądując na owym suficie, przedstawia go jako najzwyczajniejszy sufit,taki bardzo ludzki. Jak napisałeś ,,brudny", ,,pełen burz gniewu" - spowiednik podmiotu. Pomiot gdy jest mu źle rozmawiał z sufitem ... A czy sufit nie jest substytutem nieba ? Nocne rozmowy z bogiem .

"słońce szepcze mi" - słońce = anioł stróż .

"wyjdź i walcz" - amerykańskie filmy .

,,i tak ..." - powtórzenie . Być czy nie ...

Lina czy słońce - przecież podmiot nie popełni sambójstwa ?! Nie będzie tacy jak oni .

On cały czas czuje, kocha ,pragnie ... nie uśmierca się miłości . To jedyne ,podtrzymujące nas przy życiu uczucie ...

quovadis 06 02 2012 (19:07:14)

"(...)(myślę ,że każdy to kiedyś przeżywał)(...)" - myśl za siebie - nie za innych!

"(...) nie uśmierca się miłości . To jedyne, podtrzymujące nas przy życiu uczucie (...)" - skąd Ty to wziąłeś Janku, jakaś sentencja, aforyzm, "mądrość życiowa", czy własne doświadczenie, hm???
Bzdura, miłość nie jest jedynym uczuciem (uczucia inaczej stany psychiczne) utrzymującym nas przy życiu! Ponoć żyją między nami jednostki, które nigdy jeszcze miłości nie zaznały! Chyba, że Ty mylisz uczucia z odczuwaniem ;)

Salem_de_Lincourt 06 02 2012 (09:54:04)

Bezsens... jestem ślepy, głuchy i głupi, bo nie widzę w tej pracy poetyzmu. Może to jest właśnie to, im praca mniej wartościowa dla mnie, tym wartościowsza dla was... ? Podziwiam tych, którzy czytają moje wiersze ^^

MJ 06 02 2012 (17:00:49)

Ciekawi mnie cel, w jakim piszesz takie komentarze... bo wygląda to nieco żałośnie.

Salem_de_Lincourt 06 02 2012 (18:36:44)

hmmm... możliwe, ale one są bez celowe.

Salem_de_Lincourt 06 02 2012 (19:17:44)

TracÄ™ sens pisania, ot co ...

Janek Freund 06 02 2012 (02:07:11)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Fedruje mózg.