Rzeka

O kurczę, no to zapętliłeś! Następnym razem pomóż choć trochę tytułem ;)

Juz tłumaczę :) Podmiotem tego wiersza jest kobieta, która została zraniona i postanowiła zemścić sie za krzywdy, które doznała w życiu.
"Myslała o swym nurcie gdy wolno płynęła"- analiza swojego dotychczasowego życia
"O licznych potokach, które już zamknęła"- o licznych znajomościach, związkach, których jej brakuje, lecz które w tym momencie są tylko wspomnieniem
"Wolna, wyzwolona okręty witała
Lecz w ciemnej swej grocie ich maszty zwijała"- Plan zemsty realizuje się w tych dwóch wersach. Kobieta stała się zimna, wyrachowana bez uczuć. Nawiązywała nowe znajomości, dawała nadzieję ("okręty witała), po to tylko by bardzo szybko zgasić ten płomyk nadziei ( "Lecz w ciemnej swej grocie ich maszty zwijała")
"Nawet rybak do jej źródła wędki nie przyłoży"- Rybak= mężczyzna; "....do jej źródła wędki nie przyłoży"= akt seksualny.
3 strofa ukazuje jednak prawdziwe, kobiece oblicze tej osoby, która mimo zranienia i bólu ma w sobie dużo miłości.Boi się jednak tego pokazać w dzień, gdy wszyscy widzą....
"kraby"= szkraby= dzieci- taka zabawa słowna ;p
Pozdrawiam :)

Użytkownik ocenił pracę na 3
"Lecz w ciemnej swej grocie ich maszty zwijała" - nie rozumiem, gdzie w tym zdaniu jest przeciwstawność, sygnalizowana spójnikiem "lecz".
"Nawet wodne, rajskie życie widząc ją truchlało
A jej licznych, krwawych ofiar wciąż było za mało" - z wiersza i tytułu wnioskuję, iż podmiotem (spersonifikowanym) jest rzeka. Dlatego też nie do końca jasnym jest dla mnie, dlaczego żyjątka wodne miałyby się jej obawiać, jej bez której niemożliwym jest ich egzystencja. Chyba że pomyliłam się w identyfikacji. Skategoryzowałeś wiersz jako o ludziach, jednak jeśli piszesz o nimfie wodnej czy innej pół-ludzkiej postaci zamieszkującej wodne odmęty, nadal niezrozumiały jest dla mnie strach rzecznej fauny.
"Nawet rybak do jej źródła wędki nie przyłoży" - kolejna strofa, która przemawia jednak za rzeką; czyżby ta była (jak większość polskich rzek) zanieczyszczona do granic? Dobry rym przestworzy-przyłoży.
Kolejne dwa wersy znowu nie pasują mi do rzeki, chyba że to jakaś ogromna przenośnia. Coś zbyt wiele lawirowania, ewentualnie moja nadinterpretacja. Świetna metafora "chmur wstęgami" oraz kolejny rym.
Genialny ostatni wers. Taki bardziej emocjonalny, metaforyczny niźli dosłowny, choć dosłowność też w nim można odnaleźć - wyważenie pomiędzy, jednak z naciskiem na sentymentalność. Kupuję. Stworzyłeś dość regularną pracę, również pod kątem jej poziomu, może jedynie zganiłabym za pospolitość gramatycznych rymów (odczasownikowych), pojawiających się zbyt często. Trójka z ogromnym plusem.