Rudość

Użytkownik ocenił pracę na 6
W porównaniu z poprzednim wierszem (w którym nie byłam pewna pewnych rzeczy) to ten bardzo mi się spodobał. Niby prosty, nic nie wnoszący, jednak ma swoje ukryte piękno. Naprawdę wspaniała praca.

Nie wiem, co jeszcze dodać, bo wyręczyła mnie w tym wszystkim amymone.

Może jedynie podsumowuje.
Emocje są rewelacyjne. Środki stylistyczne bardzo dobre. Brak błędów. Wspaniałe słownictwo. I to wszystko pozwala mi zaryzykować szóstką.
Pozdrawiam ;)

http://www.youtube.com/watch?v=dhHKfSFGdUI - słucham tej piosenki do Twojego wiersza. Jakoś mi pasuje, wyczuwam podobną emocję. Ponownie stawiasz na tapetę problem jednostki, jej głębię, jej istnienie w świecie. Zupełnie powtórzenie nie przeszkodziło w czytaniu pracy, wręcz przeciwnie - nadało jakieś spójności. Podoba mi się jak oddziałujesz kolorami na zmysły, jak starasz się stworzyć bardziej synestezyjny opis przez ten zabieg. Przybliżyć obraz naszym oczom. Podoba mi się przerzutnia, która nadaje dynamizmu w czytaniu. Co więcej - w drugiej strofoidzie także zaskoczyła mnie zmiana stylu i sposobu wypowiedzi. Być może mogłaś to oddzielić spacją, ale to moje widzimisię. Pytanie - puenta nie należy do odkrywczych, ale uniwersalnych i na tle całego utworu nabiera sensu, sprowadza na zupełnie inny tor interpretacyjny. Dwa pierwsze wersy ostatniej strofoidy są bardzo Herbertowskie. Stylowo Zbigniewskie. Mówi się, że rudy to nie kolor - to charakter. Coś w tym musi być. Rudość. Burość. Poszukiwanie siebie w tym wszystkim, co się nazywa światem. Stwarzanie siebie na nowo w sobie. Tak, Dominiko, jesteś poetką.

Aaach, powtórzyłam się z włosami, wybaczcie.