Roztopy

Użytkownik ocenił pracę na 6
A mnie się wiersz skojarzył nie z osamotnieniem, a z samym aktem miłosnym - przy cichym drapaniu kota, cudownie. Z takim zaspokojeniem potrzeb po długiej tęsknocie właśnie - po przeczytaniu zamknęłam oczy, serducho mi mocniej zabiło, otworzyłam powieki i przeczytałam jeszcze raz. O dziwo każdy wers zadziałał tak samo jak wcześniej, niesamowite. Może to dziwne, że akurat "takie coś", ale, cóż - żaden utwór czytany wcześniej nie podziałał na mnie tak jak ten. Dziękuję.
PS Muszę nauczyć się go na pamięć, bo jestem ciekawa, co zobaczę wyobraźnią, gdy będę powtarzała ten wiersz z zamkniętymi oczami.

dziękuję za tak pochlebną ocenę...Groszku :)
aż mi kropelka potu się na skroni pojawiła o tej dosyć...nocnej porze. bardzo miło się czytało twoją opinię i powiem Ci, że trafiłaś w dziewiątkę. nie będę jednak mówił czym inspirowałem się pisząc...w każdym razie - dzięki! pozdrawiam ;)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Tworzysz niezwykły, magiczny opis pragnień zakochanej lub pragnącej się zakochać osoby. Każdy, nawet przypadkowy dotyk ukochanej osoby powoduje przyjemne dreszcze, powoduje podniecenie. Podoba mi się to, jak porównujesz relacje pomiędzy bohaterami do zjawisk atmosferycznych, w ten sposób powstają naprawdę ciekawe i zmysłowe metafory. To jest też trochę jak błaganie o pomoc, bo podmiot liryczny wydaje się być naprawdę stęskniony i osamotniony, możliwe, że wprawia go to w stany depresyjne, zdecydowanie nie radzi sobie z sytuacją.
Prośba skierowana być może do wyimaginowanego kochanka, jednak nie jest powiedziane, że osoba mówiąca w wierszu nie zwraca się do konkretnej osoby. Na pewno podmiot liryczny żyje wspomnieniami, w jego pamięci wciąż tkwi obraz szczęścia w miłości, boleje nad przemijaniem pięknych chwil.
Ważne jest to, że to wszystko się czuje, przestawiasz tak piękny i jednocześnie smutny obraz, że zapiera dech ;)
PiÄ…tka.