Rozprute Å‚aty

Użytkownik ocenił pracę na 6
Alkoholizm dociera do społeczeństw coraz obficiej i w coraz to młodszym wieku. Smutno się czyta tego typu prace przesiąknięte beznadzieją. Znajomy, którego znam odkąd sięgam pamięcią rozbił się parę dni temu samochodem, śpiączka, drzewo, rozbity samochód, brak czucia w nogach...cholera, co się dzieje z ludźmi...

Podmiot liryczny walczy z aluminiowym walcem w pierwszej strofie. Cóż, widzę po prostu butelkę z jakiegoś aluminiowego tworzywa, walczy z nią. Walec ten jednak przytłacza go i prasuje za każdym razem. Wygrywa z nim. Pierwsze wersy od razu bolą.

Dalej w wódce rozrywa granatem pijaństwa narastającą stertę problemów. Co z tego, że na chwilę się jej pozbędzie, jak zaraz powstaje kolejna; skumulowana. Nie widzi tego, a z drugiej strony ten obraz załamania przyświeca mu o każdej porze dnia. Chmurami wódy zalewa to światło problemu. Jestem po prostu zły, jak nałogi potrafią wypalać dziury w głowach! Bardzo dobrze, że dotknąłeś tej tematyki właśnie teraz.

Piwne oczy browarka z kumplem przenośnią mówiąc przerodziły się w zapite ślepia. Alkohol zmył wartości, moralność, rozum, ducha...wszystko gdzieś popłynęło...

bohater stracił siły i wiarę, utopił je w kolejnej połówce.
Podarte spodnie duszy leżą na chodniku deptane dzień w dzień. Opuszczone, zniszczone, śmierdzące, pół-martwe. Bezsensem pachnące.
Zmęczone...

Do metafor, środków, formy... nie mam tutaj prawa się przyczepić. Czytałem sobie przy jakimś żeńskim, wolnym wokalu, klimat, ściśnięte gardło, wola 'lepszego' w szeroko pojętym tego słowa znaczeniu życia.
Bardzo praca, a efekt skumulowany emocjami.