Różnica nas

Ilekroć chciałabym ujrzeć
światło w twych oczach -
milknÄ™. Nie jestem oceanem
mogącym ujarzmić ten ogień.

Bez słowa przeglądam
księgi bez liter, by na nowo
wskrzesić owe wspomnienie.

GasnÄ™ wraz z TobÄ…,
przepełnionym smutkiem
i melancholią uświadamiasz mi
tragizm nikłych nadziei.

SiedzÄ…c samotnie przy oknie
nie reaguję na niczyje wołanie,
wciąż zadumana,
pochłonięta dziką dżunglą
myśli buntujących mnie przeciwko
samej sobie. Ta niszcząca głębia –
jak czarna dziura, która zatrzymawszy
czas oddziela - czasoprzestrzeniÄ….

Tracimy kontakt
i resztki nadziei, możność
spędzenia przyszłości razem
- idea przepełnia sarkazmem.

Jesteś na drugim końcu wszechświata.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 22.04.2010r.

jazzu 25 04 2010 (23:46:56)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Widzę, że bawisz się formą, co mnie cieszy - przedstawiasz emocje związane z rozstaniem, zerwaniem wszelakich nadziei i planów na przyszłość. Uczucia te da się odczuć, wczuwając się w poszczególne strofy, co prawda motywy przez Ciebie brane (np. ocean) są powszechne, co jest na minus wiersza. To tego pisanie zaimków osobowych z dużej litery to też błąd, chyba, że jest to zwrot do siły wyższej np. Bóg. Interpunkcja z tego co widzę, jest dobra i niebyt wadzi, akcentujesz nią to, co chcesz. Myślę, że na 4 zasługuje w pełni ten wiersz. Przepraszam, że taki krótki, ale bym mógł się rozpisać trzeba naprawdę się postarać i musi być trochę wcześniej;p