Rozmowy z trupem

Pochowali go
na zaśmieconym cmentarzu
z filiżanką rozlanej kawy w prawej dłoni
a jego różaniec
stał się pokarmem robactwa

Ładnie się urządził
w swojej niebieskiej trumnie
ściany oblane krwią
i nie-litością
pamiątki
po wczorajszych pytaniach

Zawiłe labirynty jutrzejszego wspomnienia
mają cięte riposty
w małym telewizorze
szepcącym coś pod nosem

Złocone lustro opowiada mu
historię jego trupiej twarzy
gdy kukułka
z zabytkowego zegara
wyśpiewuje psychodeliczne melodie
mordując wszelką ironię

On kładzie się każdej nocy
do wielkiego łoża
nie śpi
wypełnia własny akt zgonu
stając się coraz bardziej pewnym
swojej śmierci

Potem spala w kominku wszystkie fotografie
nie wdycha dymu
patrzy tylko
beznamiętnie
w popękany sufit
i liczy mosty
zburzone od dnia jego pogrzebu

Ocena: 4.429
Liczba komentarzy: 6    
Data dodania: 12.10.2008r.

subtelny demon 03 03 2009 (11:27:24)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Lubię takie wiersze. Trochę ironiczne, obojętne. Dobre zakończenie. 5.

Ancilla 14 12 2008 (20:13:31)

Jak już kiedyś oceniałam i pisałam, jest świetny. Daję 5, ponieważ wiersz przypadł mi do gustu. Sam tytuł urzeka Mocne i przemyślane zakonczenie.

Astralka 04 12 2008 (22:02:48)

Mam mieszane odczucia, ale właściwie to mi się nawet podoba:) Pięć

Szaronka 26 10 2008 (21:27:39)

Jakiś taki... Sama nie wiem, może i jest dość poprawny, ale do mnie nie trafia. :c

Kjuroman 13 10 2008 (22:37:37)

mam się śmiać czy płakać z tej racji xd?

Imbir 12 10 2008 (12:51:38)

Nie jest aż tak źle, jak na mojego koffffanego Małcinka. xP